بایگانی مطالب بهمن ۱۳۸۴
۳۰ بهمن ۱۳۸۴
تحليلي از وضع كنوني ايران و چشمانداز آينده ۸۴/۱۱/۳۰
1ـ طي نزديك به سه دهه عادت كردهايم كه در هر مقطع، آن دوره را سرنوشتساز و حياتي تلقي كنيم، گويي كه طي اين سالها در ايران هيچ دوره زماني كه فاقد از اهميت حياتي باشد وجود نداشته است، بنابراين جامعه و نظامي كه طي اين چند دهه در شرايط خطير و سرنوشتسازي زندگي كردهاند، لاجرم شرايطي به نام بااهميت و سرنوشتساز برايشان فاقد استثنا و بلكه تبديل با قاعده خواهد شد، در نتيجه وضعيت كنوني كه در شرف ارجاع كامل پرونده هستهاي ايران به شوراي امنيت سازمان ملل متحد است ميتواند به عنوان يكي از حلقههاي اين زنجيره سرنوشتساز تلقي شود، اما واقعيت اين است كه مسأله اخير از جهاتي با مسايل و موارد گذشته متفاوت است و بطور جدي ميتواند سرنوشت خيلي از امور را تغيير دهد، و دلايل چنين ادعايي در ادامه روشن خواهد شد. بنابراين ضرورت پرداختن به شرايط جامعه و حكومت و منطقه و چالشهاي پيشرو و احتمالات قابل تصور و راههاي برونرفت از اين بحران بيش از هميشه ضروري است. در اين نوشته اساس چالش و ماهيت و ساخت آن و نيز موقعيتهاي داخلي و بينالمللي طرفين اصلي چالش و نيز سناريوهاي محتمل و تبعات آنها و نيز راههاي برونرفت اشاره خواهد شد.
۳۰ بهمن ۱۳۸۴ ۸:۴۶ بֽظֽ لینک ثابت | نسخه قابل چاپ | | دنبالک ها (۰)
نان و چوب
در دنياي موجود، سياست و تصميمي كه خير مطلق باشد وجود ندارد، بلكه انسان در بهترين حالت در برابر گزينههايي قرار دارد كه هر يك متضمن منافع و مضار يا هزينههايي است، و انسان عاقل ميكوشد كه هزينههاي هر راه يا تصميم را كم نموده و بر منافع آن بيافزايد تا در تصميمات خود دچار خسران نشود. و اگر خواسته شود با زبان سادهتري سخن بگوييم، هر تصميم يا انتخابي ناني دارد و چوبي، كه نان آن ميخوريم و چوبش را نيز. و در اين ميان فقط ميكوشيم مقدار نان خورده شده را آن قدر بالا ببريم كه هم توان جبران خوردن چوب را بنمايد و هم اگر شد مقداري نيز انرژي مازاد در اختيارمان قرار دهد.
۳۰ بهمن ۱۳۸۴ ۱۰:۴۹ قֽظֽ لینک ثابت | نسخه قابل چاپ | | دنبالک ها (۰)
راههاي پيشرو
(مطلب زير به درخواست خبرگزاري ايرانيوز و قبل از اجلاس اضطراري آژانس هستهاي نوشته شد كه 5 روز بعد به صورت خبري و خلاصه آن در سايت ايرانيوز منتشر شد.)
۳۰ بهمن ۱۳۸۴ ۹:۴۹ قֽظֽ لینک ثابت | نسخه قابل چاپ | | دنبالک ها (۰)
۲۲ بهمن ۱۳۸۴
اعتماد ، سرمايه سوخته
دوستان »اعتماد ملي« فرمودند كه مطلبي بنويسم، اگر چه به دلايلي قصد نوشتن نداشتم اما بيپاسخ گذاشتن اين خواسته نيز شرط رفاقت نبود. اينكه چرا قصد نوشتن نداشتم چند دليل دارد كه به ذكر عنوان آنها بسنده ميكنم و شرح و بسط آن بماند براي بعد. اول اينكه در فضاي كنوني حرفها چندان شنيده نميشود.
۲۲ بهمن ۱۳۸۴ ۱۰:۴۶ قֽظֽ لینک ثابت | نسخه قابل چاپ | | دنبالک ها (۰)
۲ بهمن ۱۳۸۴
فاصله دو نسل
گفتگو با ویژه نامه بازرگان روزنامه شرق
۲ بهمن ۱۳۸۴ ۷:۲۳ بֽظֽ لینک ثابت | نسخه قابل چاپ | نظرات (۰) | دنبالک ها (۰)