آینده - وب سایت شخصی عباس عبدی
نوشتار
۲۰ مهر ۱۳۸۵
خصوصيسازي پيشكش
هنگاميكه مدتي قبل مصوبهي مجمع تشخيص مصلحت دربارهي خصوصيسازي ابلاغ شد، اين پرسش پيش آمد كه آيا ارادهاي به اجراي اين مصوبه تعلق خواهد گرفت؟ آيا اجراي اين مصوبه با سياستهاي دولت حاظر همخواني دارد؟ در همان زمان برخي از افراد و گروهها از ابلاغ مصوبه اظهار خوشحالي كردند و آنرا به فال نيك گرفتند.در يكي از گفتگوهاي دوستانه نظر مرا هم پرسيدند. به طور خلاصه گفتم كه از منظر تحليلي ميتوان نتيجه گرفت كه چنين مصوبهاي اجرا نخواهد شد. زيرا رشد بخش خصوصي در ايران تا حدود زيادي به وضعيت استقلال منابع مالي دولت از جامعه مربوط ميشود، وقتيكه درآمدهاي نفتي دولت زياد ميشود، دولت و حكومت، بخش خصوصي را موي دماغ خود تلقي ميكند و آنرا به طرق گوناگون سركوب ميكند. يا از طريق تغيير در مقررات و قوانين، يا از طريق فشارهاي غيرقانوني و در نهايت اگر لازم شد، مستقيماً و علني چنين خواهند كرد، بنابراين نهتنها اين مصوبه اجرا نميشود كه همين بخش خصوصي نيمبند هم با خطر مواجه خواهد شد.
اكنون كه وضعيت بانك پارسيان را مشاهده ميكنيم، بيش از پيش روشن ميشود كه رابطهي حكومت متكي به درآمدهاي نفتي در ايران با بخش خصوصي مستقل مثل جن و بسمالله است. اين حكومت بيشتر علاقه دارد كه بخش خصوصي مورد نظر خود را كه زائدهي حكومت است ايجاد و تقويت كند، و اگر آن مصوبه اجرا شود هم به همين طريق خواهد بود، يعني به جاي خصوصيسازي، اصطلاحاً اختصاصيسازي انجام خواهد شد.
در ايران دولتها هميشه داراي زمينهي مساعدي براي حذف بخش خصوصي هستند، كافيست كه مسألهي پولدار بودن و از كجا آورده ای و فساد را هم درصحبتهای خود بياورند، افكار عمومي هم كه كاملاً آماده است، همه به سرمايهدار و پولدار هجوم ميبرند، و تصور ميكنند كه با زدن اين گروه حتماً يك چيزي نصيب آنان ميشود، غافل از اينكه كلاهي است كه پوپوليسم بر سر جامعه ميگذارد و كارشان هيچ اصالت و اعتباري ندارد.
pooyaan :
آقای عبدی، آیا اعتقاد دارید که بخش خصوصی مستقل از حکومت به آن رشد خواهد رسید که بتواند در ساختار قدرت تاثیر گذار باشد؟ واقعیت بیرون از ذهن ما چه در زمان شاه و چه در وضع فعلی پاسخ منفی به این پرسش می دهد. بخش عمده بخش خصوصی یا در کار تجارت است یا بدون حمایت تعرفه ها نمی تواند ادامه حیات دهد. دولتی که سالیانه از فروش نفت ۶۰-۷۰ میلیارد درامد دارد، امکان رشد بخش خصوصی مولد مستقل از حاکمیت را نخواهد داد. راهکار برونرفت از وضعیت موجود مشروط به پایگیری بخش خصوصی قدرتمند و غیر رانتخوار تعلیق به محال است.
عبدی: درست است تا وقتی حکومت به این منابع کلان مالی نفت متکی است اجازه شکل گیری بخش خصوصی را نمی دهد.
۲۱ مهر ۱۳۸۵ ۳:۳۴ قֽظֽ | Reply
salimi :
اين نظريه كه درآمدهاي هنگفت نفتي باعث عدم پيشرفت انساني و دموكراسي است به نظرم كاملا درست است. اگر ملت خواهان رفاه بيشتر است بايد وجود عده اي سرمايه دار و كارآفرين را كه از طريق كسب و كار به ثروت زياد دست پيدا كرده اند را بپذيرد و حسودي نكند. اشكال كار اينجاست كه با تبليغات انجام شده يك جوان بيست ساله كه تا حالا يك روز هم كار نكرده و سختي نكشيده شاكي است كه چرا فلاني چند ماشين و كارخانه دارد و من ندارم پس حتما او حق مرا خورده است!
۲۱ مهر ۱۳۸۵ ۶:۰۰ قֽظֽ | Reply
معروف :
جناب عبدی به اعتقاد من مسئله فراتر از بحث شما در خصوص وابستگی دولت به درآمدهای نفتی است.اساساًاصل مهم مالکیت و احترام به مالکیت فردی در ایران جایگاهی ندارد.در هیچ دوره ای از تاریخ مطول این سرزمین از مالکیت فردی صیانت نشده است.مگر در گذشته های دور درآمد نفتی وجود داشت؟از شما و همه علاقمندان به این مبحث دعوت می کنم که کتاب تضاد ملت ودولت نوشته همایون کاتوزیان را
حتماً بخوانید
عبدی:قبلا مساله سلطه دولت بر زمین بود که در 100 سال اخیر نفت جایگزین آن شده است.پیشنهاد خواندن کتاب آقای دکتر کاتوزیان را بنده هم توصیه می کنم خیلی در فهم موضوع کمک می کند.اگر نوشته اصلی خود را در این زمینه منتشر کنم خواهید دید که یک منبع مهم آن کتابهای ایشان است.آن مقاله خود را جهت اطاع آقای کاتوزیان هم ارسال کرده ام.
۲۱ مهر ۱۳۸۵ ۵:۴۵ بֽظֽ | Reply
امیر :
سلام جناب عبدی
چند سال پیش یادداشتی نوشتم با عنوان"پارادوکس های یک شعار" و در آن در مورد شعار "مرگ بر امریکا" نوشتم که ما نمی توانیم بگوییم که منظورمان از مرگ بر امریکا "دولت امریکا"ست و مردم امریکا مورد احترام ما هستند. مگر اینکه ملت و دولت امریکا را کاملا منفک از یکدیگر بدانیم و فرض کنیم که ملت امریکا توانایی تحمیل نظرات خود را بر دولت امریکا ندارد. به هر حال دوست داشتم نظر شما را در مورد این موضوع بدانم بالاخص که خاتمی بر این موضوع زیاد پافشاری می کرد که ما با دولت امریکا مشکل داریم نه ملت امریکا.
عبدی:اگر سیاست هر کشوری توسعه طلبانه و تجاوز کارانه باشد طبعا علیه آن کشور احساسات عمومی تهییج می شودوشعار هم داده می شود.حال فرقی نمی کند که مردم آن کشور موافق با آن سیاستها با شند یا مخالف.من کمتر سراغ داشته ام ملتی را که از سیاستها ی توسعه طلبانه دولت خودش حمایت نکند مگر وقتی که آن سیاستها با بن بست مواجه می شود.مثل ویتنام .
۲۱ مهر ۱۳۸۵ ۶:۱۵ بֽظֽ | Reply
نیما :
آقای عبدی .با سلام می خواهم مطلبی مفصل در وبلاگم در نقد مقاله شما که با عنوان نامه ای برای امروز برای آقای خاتمی نوشته اید بنویسم و لینک آن را برایتان بفرستم.اما اول می خواهم بدانم اگر بفرستم آن را مطالعه می کنید ودر نظر می گیرید یا نه؟چون من هنگامی که آقای زید آبادی مطلبی در روز آنلاین در نقد یا بهتر بگویم در انتقام گیری از آقای خاتمی نوشته بودند مقاله ای در جواب ایشان نوشتم اما دریغ از انعکاس آن در روز آنلاین! حالا از شما می پرسم آیا مطلب مرا می خوانید ودر سایتتان قرار می دهید؟مطمئن باشید در مطلبم نه توهینی به کسی می کنم ونه قصد تخریب دارم.خواهش می کنم این کار را انجام دهید چون می خواهم وقت بگذارم ومطلبی در خور توجه بنویسم وخوشحال می شوم اگر بتوانم با شما مناظره مکتوب داشته باشم.
عبدی: امیدوارم ناراحت نشوید.مناظره را بعید می دانم. بستگی به مطلب شما دارد.اما اگر نوشته شما مشکلی نداشته باشد در همین بخش قرار میدهم.بعلاوه برای نوشتن نیازی به کسب توافق ندارید.اگر شما مطمئن هستید که نوشته شما از استحکام منطقی برخوردار است در این صورت بنویسید مطمئن باشید من یا آقای زیدابادی یا هر کس دیگر مجبور می شویم به سراغ وبلاگ شما بیائیم..مشروط کردن قلم زدن به مناظره قرینه ای بر ضعف استدلال است.گرچه امیدوارم این اصل در مورد شما صادق نباشد
۲۱ مهر ۱۳۸۵ ۷:۵۵ بֽظֽ | Reply
saeed :
سلام . خصوصی سازی در ایران و به خصوص با عوام فریبانی موجود شباهتش به خاص سازی بیشتر است ... به هر حال لبه نظر می رسد آب برای در هاون کوبیدن بسیار است . ..
۲۱ مهر ۱۳۸۵ ۸:۱۹ بֽظֽ | Reply
معروف :
این مطلب توسط بنده به blog news که روزانه هزاران بیننده دارد لینک داده شد.آدرس هم http://1irani.com است.
۲۳ مهر ۱۳۸۵ ۲:۰۵ بֽظֽ | Reply
آدرس Trackback این نوشته :
http://www.ayande.ir/cgi-bin/mtcgi/mt-tb.cgi/92