آینده - وب سایت شخصی عباس عبدی

naafeer :

با عرض سلام ...
با توجه به مطالب فراوان سیاسی شاید مطلب بنده را ندیده باشید لذا دوباره خدمت رسیدم ...

عبدی : مطمئن باشید همه کامنتها را می خوانم برخی را از طریق آدرس ارسالی جواب می دهم .اگر نکته ای دارید از همین طریق ارسال فرمائید.
در مورد شما سایت شما را هم مراجعه کردم تا چیزی از دست نرود.

۱۱ آذر ۱۳۸۵ ۷:۱۳ بֽظֽ | Reply

علی :

با سلام و تشکر از مباحث دمکراتیک شما در این سایت.
شما در جریان انتخابات سال گذشته در پاسخی به اقای عطریانفر نتیجه انتخابات را به درستی پیش بینی کردید. اما حیف که بهره ای از این پیش بینی نبردیم. اکنون با توجه به جو موجود ،پیش بینی خاصی نسبت به انتخابات پیش رو دارید؟

عبدی : به دلائل فنی امکان پیش بینی انتخابات اخیر کم است اما اگر تا روز انتخابات با پژوهشی مواجه شدم که در این زمینه کمک می کرد حتما به اطلاع می رسانم.

۱۱ آذر ۱۳۸۵ ۸:۵۲ بֽظֽ | Reply

علي :

سلام آقاي عبدي
راستش با تمام اطميناني كه به قوه تحليل شما دارم فكر مي كنم كلا در مورد موضع انفعال در حال خطااهستيد .اگر 2 خرداد به شكست منجر شد به خاطر اين بود كه رهبري آن كه قاعدتا انتظار مي رفت رييس جمهوري باشد اشتباه انتخاب شده بود و اصلاح طلبان هم هزينه ها را به جا نپرداختند.مثلا برای تامین آزادی مطبوعات كه مسلم تر از حق هسته اي بود نايستادند اما مقابل حضور شخص متنفذي چون هاشمي كه مي توانست ضمانت اجرايي بسياري از ايده هاي اصلاح طلبانه مجلس ششم باشد به طرزي بسيار راديكال استادند.در اين زمان هم من فكر ميكنم اگر كساني در مجلس خبرگان و شوراها باشند كه در صورت ظهور كوچكترين فرصتي آن ها را در جهت مطالبات اصلاح طلبانه پيش ببرند بهتر از آن است كه توپ در زمين طرف بيفتد و كسي براي حمله نباشد.شما خود بهتر مي دانيد كه تا منطقه و ايران آبستن حوادث است و اين فشار ها ممكن است در 8 سال آينده دريچه هايي بگشايد كه آگر كساني از اصلاح طلبان (البته از جنس هاشمي و نه خاتمي عزيز) در صحنه باشند بتوانند از آنها در جهت مطلوب بهره برداري كنند.موفق باشيد.

عبدی : همانقدر که آقای هاشمی در 3تیر 84 از خودش دفاع کرد مشت نمونه خروار است.

۱۲ آذر ۱۳۸۵ ۰:۳۷ قֽظֽ | Reply

شهاب شهسواری علویجه :

آقای عبدی عزیز سوالی داشتم آن هم این است که من دقیقا متوجه نمی شوم که شما آیا قایل به تحریم انتخابات هستید یا عدم مشارکت در انتخابات و یا شیوه مبارزاتی خاصی را در نظر دارید؟ از آن نظر که احتمال می دهم به شیوه های مبارزه بدون خشونت معتقید دقیقاً دوست دارم بدانم چه هدفی را و عملا با چه راه کارهایی دنبال می کنید. نوشته های شما را در این وبسایت دنبال کرده ام امّا بلاخص در رابطه با چند مطلب اخیر در زمینه انتخابات اعتقاد دارم نه تنها راه حلی را پیشنهاد نمی کنید بلکه به شکلی کاملا غیر منطقی فقط به طرح پیشنهاد عدم شرکت در انتخابات می کوبید که نمی دانم فایده ی آن چیست. در این زمینه هم در پاسخ کامنت ها و هم در خود مطالب اشاره ای نکرده اید با این وجود که چند تا از کامنت ها دقیقا به همین موضوع اختصاص داشتند که فایده ی عدم شرکت در انتخابات چیست؟ و راهکار آلترناتیو چیست؟

عبدی : تحریم انتخابات کاملا غلط است و غیر معقول. اما انتخابات اسم نیست بلکه رسم است که باید حداقلی را داشته باشد.اگر شما یا هر کس دیگری معتقد است آنچه که در حال برگزاری است این حداقلها را دارد و نه تنها اسما بلكه رسما هم انتخابات است توضیح دهند تا همه به مشارکت در آن جلب شوند.
اما راه جایگزین هم الان وقت آن نیست اول باید نسبت به وضع ایران و دلائل بروز اوضاع کنونی به تحلیل مشترک رسید سپس از دل آن راههای مورد نظر بدست می آید.
پس از انتخابات به این مساله می پردازم.

۱۲ آذر ۱۳۸۵ ۰:۴۳ قֽظֽ | Reply

sadaf :

این تئوری که در صورت حاکمیت یکدست کیفیت حکمرانی بهتر از حاکمیت دوگانه است فکر میکنم غلط بودنش در 1.5 سال اخیر معلوم شد.حاکمیت یکدست است ولی بشدت ناکارآمد.مثلا مردم آمریکا به طور تاریخی به این نتیجه رسیده اند که کنگره و ریاست جمهوری را با هم به دست یک حزب ندهند.ضمنا از ترس تقلب در انتخابات شرکت نکردن هم کمی تناقض دارد.اگر بخواهند تقلب کنند که تعداد آرا را هم دستکاری میکنند و شرکت کردن یا نکردن ما تاثیری ندارد.اگر هم تقلب نشود که ما دستی دستی حق خود را واگذار کرده ایم.

عبدی : آن حاکمیت دوگانه بود که این تخم دو زرده موجود را گذاشت.این میوه محصول آن درخت است.آیا دوباره در صدد کاشتن چنان درختی هستیم؟
اشکالی ندارد پس باید شرکت کرد اما نمی توان شکست را نپذیرفت و آن را به امدادهای غیبی !! و خواب رفتن و حزب پادگانی و امثالهم ربط داد و مجددا همان نهادهای برآمده از انتخابات را به رسمیت شناخت.

۱۲ آذر ۱۳۸۵ ۴:۱۵ قֽظֽ | Reply

یک شهروند :

سلام آقای عبدی
با احترام به نظر شما ، به نظر شما که می گویید رای دادن فایده ندارد ، راهکار عملی برای خروج از شرایط فعلی چیست؟
آیا به فرض ، با عدم مشارکت مردمی در انتخابات ، و به فرض زیر سوال رفتن مقبولیت عمومی آن، به نتیجه دلخواه می رسیم؟
آیا انقلاب یا مداخله خارجی یا چیزی شبیه اینها تکرار اشتباه گذشتگان نیست؟
آیا هر یک از موارد فوق بیش از فایده هزینه ندارد؟
ممنون می شوم جواب بدهید

عبدی : صریحا بگویم من نه معتقدم که انتخابات را باید تحریم کرد و نه آن را بی فایده می دانم اما چه کنم که حداقل شرائط را در آن نمی بینم بعلاوه چشم بسته و بدون تحلیل برای به مسئولیت بدون قدرت رسیدن عده ای که در مقطع مواجهه با مشکل زمین گیر می شوند و شروع به حمله به پشت جبهه می کنند حاضر نیستم رای بدهم.
من بر خلاف دیگران معتقد نیستم که برای زیر سوال رفتن مشروعیت حکومت نباید رای داد بلکه معتقدم هر گاه حداقل شرائط باشد باید مشارکت کرد پس هر کس این حداقلها را قبول دارد باید توضیح دهد و نیازی به بحثهای دیگر نیست.

۱۲ آذر ۱۳۸۵ ۱:۱۵ بֽظֽ | Reply

مهدی م :

آقای عبدی ابتدا عذر می خواهم که سریع نوشتم و ممکن است که صدر و ذیل نوشته ها کمی دچار ناهمخوانی باشند.

جناب آقای عبدی
شما و آقای پدرام در تحلیل هایتان ابتدا فضایی را ترسیم کرده اید که بسیار شبیه فضای انتخابات مجلس ششم است. مدلی هم که برای پیش بینی اتفاقاتی آینده به کار می برید، کاملا مبتنی بر اتفاقات رخ داده در مجلس ششم است و حتی به دلیل گسترش دامنه های اقتدارگرایی اوضاع را بدتر از آن زمان تحلیل می کنید. به هر ترتیب ساختار ذهنی شما در تحلیل و پیش بینی حوادث، کاملا با اتفاقات مجلس ششم همخوانی دارد. با پذیرفتن این فرضیات می توان تحلیل شما و نظریه آقای پدرام را در خصوص انتخابات پذیرفت.
اما به نظر می رسد که استفاده از مدل مجلس ششم در تحلیل فضای موجود و پیشگویی حو ادث بعدی ، چشم بستن به واقعیتها و تا حدودی ساده انگلاری فضای فعلی باشد.
ابتدا کمی شرایط فعلی را به بحث می گذارم و درادامه به موضوع می پردازم

الف- اصلاح طلبان حتی پایگاههای غیر دولتی قبل از 76 را هم از دست داده اند.
ب- بدنه اصلاح طلبان نسبت به 76 رشد زیادی کرده است و سطح توقعات به شدت متکثر و متغییر است.( هم به لحاظ عرض و هم به لحاظ ارتفاع)
ج- نگاه بخش خصوصی به اصلاح طلبان دیگر مانند گذشته مخلوطی از بیم وامید نیت بلکه سراسر بیم است.
د- تجربیات ممتدی که می توانست نیروهای پشتیبان اصلاحات را درکنار هم نگاه دارد گرچه قبل از 76 پیوستگی ضعیفی داشته ولی در خلال این هشت سال دچار گسست های عمیق شده است و در پس هر گسست نیروهای زیادی از اصلاح طلبان ریزش کرده اند. عده ای به بخش خصوصی رفته اند که همان دیدگاه بیم نسبت به آینده در دست اصلاح طلبان را دارند وعده ای در دستگاههای دولتی هستند که سیاست صبر تا سحر بدمد را در پیش گرفته اند (برای آنن مسلما شب دراز است و اگر صبح شود چه بهتر)
ر- پشتوانه حرکت اصلاحی بین مردم عملا وجود ندارد. هرچه بوده در ساختار دولتی بوده که اینک از بین رفته است.

پس با این وضعیت نمیتوان برای تحقق اهداف اصلاح طلبانه اقدام کرد! و بیخود نیست که تمام بحث های قبلی شما و آقای حجاریان و نوشته آقای پرهام بر این مبنا استوار بود که نقطه عزیمت و برگشت به اصلاح طلبی تعیین شود. ولی در پس تمام آن بحث ها همچنان این سوال باقی ماند که نقطه عزیمت چگونه بدست می اید؟
همان طور که معلوم است راهکارهایی چون قضیه استقلال مالی حکومت یا حاکمیت دوگانه و یا هر راهکاری که برای آینده اصلاح طلبی طرح شود زمانی قابل پیگیری است که آن نقطه برگشت مشخص شده باشد.. برای اینکه بحث اندکی شفاف تر شود و فضای سنگین حاکم بر اصلاح طلبان ترسییم شود، نگاهی دوباره به اهداف اصلی اصلاحات مفید خواهد بود:

الف- قانونمند شدن حکومت
ب- اجرای قانون اساسی با نهایت تفسیر دموکراتیک
ج- پاسخگو شدن حکومت
د- نظارت پذیرکردن بخش های غیر انتخابی حکومت

به نظر می رسد که بتوان تمام خواسته های اصلاح طلبان از هر دسته ای را در زیر مجموعه عناوین فوق جای داد(حتی بحث نفتی که شما مطرح کرده اید و حتی حاکمیت دوگانه حجاریان و ..) ولی کاملا واضح است که این اهداف در شرایط فعلی و حتی افق چند ساله بعدی (مثلا انتخابات مجلس بعدی و ریاست جمهوری بعدی) خیلی دور از انتظار است.
بنابراین اصلاحات در یک چرخه افول قرار گرفته است و هر حرکتی از جانب اصلاح طلبان اگردر چارچوبهای ذکر شده انجام پذیرد به ناچار در همین چرخه افول قرار خواهدگرفت و نتیجه ای در بر نخواهد داشت.(نمونه واضح آن اقدامات گنجی است).
بنابراین به نظر می رسد که نقطه عزیمت اصلاح طلبان خروج از این چرخه ناکارآمدی است و تا نتوانند از این چرخه خارج شوند همچنان شاهد شکستهای پی در پی خود خواهند بود. برای گسیختن چنین چرخه ای هم یک عامل خارج از چرخه لازم است تا با وارد ساختن شوک لازم چرخه را از هم بپاشاند. به عنوان مثال همانطور که در اتفاقات لبنان و یا دیگر کشورها دیده می شود مثلا ترور یک شخصیت سیاسی ازآنجا که یک عامل خارج از جریان طبیعی امور است به شدت وضعیت سیاسی را دچار تغییر می کند و اوضاع را تا 180 درجه تغییر می دهد. درداخل کشورما نیز ترور آقای حجاریان پیامدهای مشابهی داشت.
اینگونه عوامل ایجاد کننده شوک، گستره وسیعی دارند. از انقلاب و جنگ و دخالت نظامی گرفته تا ترور و گروگانگیری. ولی باید توجه داشت که ایجاد نقطه عزیمت برای اصلاح طلبان، به رغم نیاز به عاملی خارج از ساختار فعلی ، نباید به نقض غرض خود اصلاح طلبان بیانجامد. بدین معنی که راهکارهایی چون دخالت نظامی ، ترور ، کودتا، گروگانگیری، حتی انقلاب و هزاران راه حل ساده انگارانه دیگر، به فرض اینکه امکان آن باشد و جواب مناسبی هم بدهد ضرورتا به اهداف اصلاحی که در بالا آمد ختم نخواهدشد و حتی ممکن است اوضاع را پیچیده تر و خطرناک تر گرداند.
ورود اصلاح طلبان به انتخابات شورا ها از این منظر که در زمان حرکت داخل این چرخه ، به وقوع می پیوندد محکوم به شکست است. ( همانطور که در ابتداگفتم مطابق با الگوی مجلس ششم و شرکت در انتخابات مجلس هفتم می باشد)
اما اگر به انتخابات شورا ها به عنوان نقطه عزیمت نگریسته شود قضیه متفاوت خواهد بود. یعنی با توسل به این انتخابات شورا و شهرداری تهران نقطه ای شود که شوک لازم برای گسیختن چرخه افول فراهم شود. اما این نقطه چگونه به وجود خواهد آمد؟
به نظر می رسد پیروزی در انتخابات شوراها در صورت تدوین استراتژی و تاکتیک مناسب قابلیت ایجاد نقطه عزیمت را داشته باشد.
استراتژی :استراتژی مناسب در این انتخابات را ( به شرط پیروزی کامل اصلاح طلبان و یا کسب اکثریت) می توان به شرح زیر برشمرد:

الف -زنده نگه داشتن شکاف رفسنجانی و طرف مقابل و جلوگیری از تضعیف روز افزون جایگاه هاشمی و سعی در جهات تقویت جایگاه وی
ب- ایجاد یک پایگاه حکومتی برای اصلاح طلبان (و یا طیفهای نزدیک به آنان) در غیاب هر گونه پایگاه دولتی و خصوصی دیگر
ج - ارائه مدیریت قابل قبول با استفاده از امکانات شهرداری به عنوان یک نهاد ثروتمند واستفاده از امکانات مدیریتی جدید و ناشناخته

در مورد تاکتیکها راههای مختلفی وجود دارد که تجربه مدیریتی و سیاسی گسترده ای می طلبد و من هم مانند دیگران مواردی به نظرم می رسد که فعلا لزومی برای بحث در باره آنان نمی بینم.

بنابراین به نظر من اگر انتخابات شوراها و شهرداری را (مخصوصا در تهران) بر محور هاشمی استوار کنیم و شکاف وی را با دیگران فعال نگه داشته و حتی تقویت نماییم فعلا می توانیم شوک اول را برای گسست چرخه قدرتمند شدن جناح اقتدارگرا فراهم آوریم و بعد از آن می توان با اتفاقاتی که در شهرداری و شورا پیش می آید و با پشتیبانی هاشمی زمینه برای شوک دوم که همانا گسیختن چرخه تضعیف اصلاح طلبان است فراهم اید.
با توجه به لیست ارائه شده به نظر می رسد که ائتلاف اصلاح طلبان چنین راهبردی را مد نظر قرارداده است (آنطور که معلوم است محوریت کار با کارگزاران است). و من اگر احساس کنم که شرایط به گونه ای است می توانم به تحلیل فوق برسم در انتخابات شرکت خواهم کرد.
حتی به نظر من وضعیت ایده آل به شکلی است که شورایی که دردست اصلاح طلبان است قالیباف را دوباره شهردار کند.

۱۲ آذر ۱۳۸۵ ۳:۲۹ بֽظֽ | Reply

خسرو :

اما بعد....
در مورد تاييد ساختار كه شرط اول شما است ما تاييدش نمي كنيم اما وقتي كم هزينه ترين راه در حال حاضر براي تغيير هر چند جزئي شركت در انتخابات و استفاده از همين قانون نيم بند موجود است و ما هم چريك و مبارز نيستيم و آمريكا هم نمي خواهيم به اينجا بيايد با وجود رد ساختار شركت مي كنيم و اين شرط شما دليل منطقي ندارد.
در بحث تضمين سلامت انتخابات... مگر من كه قرار است راي بدهم بايد سلامتش را هم تضمين كنم؟ آقاي خاتمي كه رئيس جمهور بود و وزير كشوري داشت احمدي نژاد از صندوقش درآمد حالا در اين وضع شما در جستجوي تضمين هستيد؟ فقط از دهان رقيب خوشحال از افاضات شما مي گويم صبر كنيد تا تضمين شده اش بيايد.
در بحث كارآمدي هم شوراي موجود به نظر شما كارآمد است؟ يا شهردار موجود با دولت همخوان است؟ اصلا تخصص اعضا را ببينيد اينها از شهر سازي و شهر داري چه مي دانند؟ تركيب همين آدمهاي اعلام شده ليست اصلاح طلبان آدم هاي معقول تري ( به جز يكي دو نفر) براي شورا هستند تا حضرات موجود.كارآمدي را هم نمي شود به علم الغيب دانست. اختلاف اصلاح طلبان منتخب احتمالي با دولت هم مي تواند موجب رحماتي باشد. شما مگر مخالف ولخرجي و خاصه خرجي ها نيستيد كه مي خواهيد در شورا كسي باشد كه خارج از بودجه بگيرد و خرج تهران كند؟
در عين حال شما كه هر كسي با نظرتان مخالف است مي گوييد من نمي گويم شركت نكنيد و نه شركت كنيد و ... آيا فكر نمي كنيد قليلي پيرو نظر شما پا پس بكشند و همين پارلمانك هم تيول اقتدارگرايان بماند تركتازي رفيقمان از اين هم بيشتر شود؟ سكوت از حرف نا اميد كننده كه بهتر است... نيست؟

۱۲ آذر ۱۳۸۵ ۵:۱۸ بֽظֽ | Reply

:

جناب عبدی شخصا خیلی برای شما احترام قائلم.
اینطور که از مباحث اینجا متوجه شدم شما با توجه به 3 پیش شرط قائل شده ، و عدم تحقق آنها ، نظرتان عدم شرکت در انتخابات است ، در عین حال خود را نیز به نوعی از عرصه سیاست کنار کشیده اید، حال به نظر شما افرادی که نگران وضعیت کشور هستند چه باید بکنند؟
آیا شما هم مانند اکبر گنجی قائل به نافرمانی مدنی و یا روش های مشابه برای ایجاد فشارهای بین المللی هستید؟
اگر نیستید ، آیا امثال ما باید منفعل منتظر بمانیم تا ببینیم چه می شود ؟
روی هم رفته به نظر شما اگر شخصی مثل خاتمی رییس جمهور باشد و هیچ کاری هم نکند بهتر از این نیست که امثال افراد فعلی در قدرت باشند؟
نقد شما به نظر ابراهیم نبوی که می گوید به هر حال بهتر است بین بد و بدتر، بد حاکم شود چیست؟ ابراهیم نبوی با اتکا به نتایج 3 انتخابات اخیر عدم شرکت را بی فایده دانسته و نتیجه گرفته بهتر است در هر صورت از طریق انتخابات که راهی مسالمت امیز است قدم به قدم پیش رفت. آقای نبوی هر راهی که منجر به انجام عمل خشونت آمیز برای جهت تغییر حکومت باشد را نفی کرده است

عبدی:
1-من موافق نافرمانی مدنی نیستم و دخالت خارجی را هم مفید نمی دانم ضمن آن که آنها بطور طبعی دنبال منافع خودشان هستند.
2-نباید منتظر ماند همچنان که از این گزاره نمی توان نتیجه گرفت که هر کاری بهتر از هیچ کار است.
3-قطعا اگر شخصی مثل دور اول خاتمی رئیس جمهور باشد بهتر از امثال فعلی است اما مشکل این است که خاتمی دور دوم موجب ظهور آقایان موجود شد این افراد از آسمان نیامده اند.من هم مثل همه شما حسرت سالهای گذشته را می خورم اما مساله مهمتر از آن سالها تثبیت و بازگشت ناپذیر کردن آن سالها بود.این ورشکستگی محصول آن نابخردی هاست.قرار نیست که چند سال دلمان خوش باشد و بعد مشکلات بزرگتری گریبان ما را بگیرد.ما نباید راهی را برویم که به سرنوشت امروز دچار شویم.

4-این که به نظر من چه باید کرد را بارها گفته ام دوستان سیاسی علاقه ای به شنیدن آن ندارند لذا باز هم می گویند خوب چکار کنیم؟اما مهم نیست اجازه بدهید باز هم این بازی را (با نتیجه از پیش معلوم) تکرار کنند شاید فرصتی برای تجدید نظر فراهم شود.

۱۲ آذر ۱۳۸۵ ۹:۲۶ بֽظֽ | Reply

وحید :

سلام آقای عبدی

عجبا که بعضی دوستان روزی نقاب .....

عبدی : توهین و نتدی را به همان روزنامه ای که از نظر شما به درستی هم فحش نامه است بفرستید حتما چاپ می کنند.برای این سایت با آرامش مطلب تحلیلی بنویسید.دوستانه توصیه می کنم آن فحش نامه ها را زیاد نخوانید که ادبیات شما هم مثل آنان می شود چنانچه تا حدی شده.

۱۳ آذر ۱۳۸۵ ۴:۱۰ بֽظֽ | Reply

ali :

Aghaye Abdi,
Ba arze mazerat ke Font Farsi nadaram.
be nazare shoma natijeh entekhabate khobregan che tasiri dar zendegi ma iraniha darad.

عبدی : آنقدر در زندگی ما تاثیر می گذارد که برسیاست تاثیر بگذارد و چون در این مورد تاثیر ملموسی ندارد (حداقل در شرائط حاضر) پس در زندگی ما هم تاثیری نخواهد گذاشت. البته این مهم است که رای آقای ها شمی چه وضعی پیدا کند.و چون زمینه برای مشارکت پائین فراهم است احتمالا رای وی هم کم شود در این صورت اگر همراه با اکثریت یافتن جناح جدید حکومت در انتخابات شوراها باشد فضای کشور رادیکال تر می شود.و تصور ابتدائی من نیز از انتخابات همین نتیجه است.
انتشار بقیه مطالب شما هم موجب کدورتی با برخی از دوستان سیاسی می شود که صلاح نیست.

۱۴ آذر ۱۳۸۵ ۴:۱۱ بֽظֽ | Reply

حميد :

بهتر است قبل از پرداختن به هرگونه بحثي در باره اينكه آيا بايد در انتخابات شركت كرد يا نه، به اين بحث بپردازيم كه آيا آنچه كه پيش رو داريم به راستي انتخابات است يا خير؟ حتي با در نظر گرفتن حداقل استانداردهاي پذيرفته شده. اگر اينطور نيست، بايد بحث را به اين سمت معطوف كرد كه اين پديده (موسوم به انتخابات) در حقيقت چيست، و تكليف ما در برابر آن چه مي باشد.
سالهاست كه من اين مثال را براي انتخابات در كشور خودمان ميزنم:
به ما ميگويند شما در انتخاب نوع ميوه اي كه ميخواهيد آزاديد. خوشحال ميشويم و ميگويييم: سيب. ميگويند: نداريم. ميگوييم: پرتقال. - نداريم. -خيار. - نداريم. ... -پس چه داريد؟ - .........!!!

عبدی : به هر حال اسم واقعه انتخابات است حال اگر رسم آن هم نباشد فعلا به این عنوان شناخته می شود.

۱۸ آذر ۱۳۸۵ ۳:۵۸ بֽظֽ | Reply

حسام :

این که می‌گویید برنامه را بعد انتخابات می‌گویم فرستادن ملت به دنبال نخود سیاه است. چطور فکر می‌کنید افراد می‌توانند انتخابات نقد را ول کنند و به دنبال برنامهٔ نسیه‌ای شما باشند؟

عبدی : همین نقد را حفظ کنید.اما این که من یا امثال من نظرشان قبل یا بعد انتخابات بگویند هیچ اثری در وضع جاری ندارد.پس از انتخابات با پیش داوری کمتری مطلعه خواهد شد.

۱۹ آذر ۱۳۸۵ ۱:۵۵ قֽظֽ | Reply

نادر :

هر انتخابات آزادی باید ویژگی های زیر را داشته باشد : 1-انتخابات دوره ای 2-گزینشهای معنی دار 3-آزادی پیشنهاد نامزدهای انتخاباتی 4-برابری امکانات نامزدها در تبلیغات و شناساندن خود5-ثبت آزادانه گزینشها 6-دقت در شمارش آرا و گزارش نتیجه ها
به نظر من در فلسفه انتخابات دو اصل کلی وجود دارد.اول اینکه فرایند برگزاری انتخاب آزادانه باشد و دوم تاثیر آرای برندگان در انتخابات در باب امری که به انتخاب گذاشته شده است قابل مشاهده باشد.
در مورد ایرا ن که تکلیف روشن است . اصلا چرا هر بار در این مواقع ما سرگیجه می گیریم؟ و بعد تمام فکر و ذکرما می شود شرکت کردن یا نکردن در انتخابات. نکند که ما شرطی شده ایم نسبت به کلمه انتخابات واین کلمه سبب می شود که بزاق حس انتخاب کردن در ما ترشح کند اما هیچ گاه واقعا از این حس سیر نشویم.

عبدی : فکر نمی کنم که طرفداران انتخابات با شرطهای شما مخالف باشند .آنان هم قطعا موافق هستند .اما قضیه قدری پیچیده تر است. آنان می پرسند خوب تا تحقق آن انتخابات مطلوب چه کنیم؟آنان معتقدند که شرکت در انتخابات نسبی است و می توان با همین اقدامات آن اهداف را کم کم محقق کرد.بنابراین اگر مخالفتی هست باید متوجه این استدلال باشد.

۱۹ آذر ۱۳۸۵ ۱:۳۷ بֽظֽ | Reply

http://www.ayande.ir/cgi-bin/mtcgi/mt-tb.cgi/144