آینده - وب سایت شخصی عباس عبدی

حسين پارسا :

آقاي عبدي عزيز!
در مورد پاسخ شما به كامنت قبلي من.
من متوجه نشدم .شما مي فرماييد كه قوانين مشكل دار در ايران از قوانيني هستند كه كاملا اجرا مي شوند و قوانين مناسب رو بايد ما در پي تحكيمش باشيم.
1_آيا واقعا در كل قانون اساسي چند اصل هست كه يه جور مربوط به(ولايت فقيه_اين رو اگه خواستيد حذف كنيد ولي لطفا بهش توجه كنيد!)نباشه ؟؟؟
2_رجوع به حاكميت قانون واقعا چند درصد از مشكلات مارو حل ميكنه؟
3_در نهايت لطفا بفرماييد قانون اساسي ايران با _ به قول خود قانون اساسي _ اصل مترقي (...!!!) قادر به ايجاد برابري و آزادي به عنوان حلال بسياري از مشكلات مردم ، هست؟
4_اين يك سوال شخصي كه من با گستاخي تمام از شما مي پرسم.اگر حذفش هم كنيد من جواب خودمو گرفتم.بفرماييد شما به عنوان يك شهروند ايراني از نظر مالي از كجا تامين ميشيد؟؟گستاخي منو ببخشيد استاد.هر چند _ خدا رفتگان شما رو هم بيامرزه _ پدر بزرگم ميگفت : هميشه يك سوال فقط يك سوال نيست.

........................
عبدی:
توضیحات روشن بود.به ان معنا که تغییر قانون در هر شرائطی موخر بر پذیرش اصل حاکمیت قانون است.اگر شما در پی تغییر قانون در حکومت موجود هستید در این صورت پذیرفته ا ید که حاکمیت قانون وجود دارد چنین ائده ای بهترین دفاع از وضع موجود است که مدعی مخالفت با هستید.اگر معتقدید که حاکمیت قانون نیست در این صورت باید ابتدا آن را محقق کنید و بحث کردن از مفاد قانون در نین جامعه ای امری بیهوده یا ثانوی است.
در باره تامین مالی من اگر به دلیل حسن ظن و نوعی همدردی است که این سوال را می کنید ممنون و قبلا در سایت توضیح داده ام.اما اگر از موضع دیگری است عرض می کنم هر وقت پس همان برداشت خود را داشته باشید که برای تغییر آن کاری نمی توانم انجام دهم.البته چون شما در بند مضمون خوب برای قانون هستید در این صورت حتما به قوانین خوب هم استناد خواهید کرد.باز هم ممنون

۱۶ اسفند ۱۳۸۵ ۴:۳۹ بֽظֽ | Reply

امید :

نمیدانم چرا تا بحال , برای انجام درست کارها, هرگز وقت کافی وجود نداشته, ولی در عوض, برای سمبل کاریها , همیشه به اندازه ی فراوان وقت کافی داشته ایم؟!!

۱۶ اسفند ۱۳۸۵ ۴:۴۴ بֽظֽ | Reply

mahmood delkhasteh :

Magaaleye Dr Hassan Rezaei sokhan az senkhe "jahaane digairi saazim" mibaashad. Haman jahaani ke engelaab 57 hadaf khod garaar daadeh bood.
Hamchenin barkhorde ishaan neshaan az bolooghe fekri va etemaade be nafs daarad. Ensaane andishe saaz az taglid va ogdeye hegaarat bedoor ast va dar hamin raabeteh mibaashad ke na say dar tekraar taarikh mikonad va na khod raa dar baraabare tasvire garb mibaazad va say dar ham lebaasi baa aan mishavad. Ensaane andishe saaz dar magaame aval say bar in daarad ke anaasore saazgaar baa roshd/aazaadi va keraamate ensaani raa dar baafthaaye farhangi khod byaabad va fa'aal konad va Dr Rezaei be chenin kaari dast zadeh. Eeshaan khod raa az khod saansoori rahaanideh va dar aazaadi baa afkaarei ke bayaan gare osoole raahnama va ahdaafe engelaabe ensaani ma'navi 57 mibaashad ertebaat bar garaar kardeh va aan raa pishraftehtar va ensaani tar az osoole haakem bar gavaanine gazaaeeye garb dideh.
Omid ke roshanfekraane maa na asl raa bar masrafe andisheh ke bar tolide andishe bogzaarand va yaare melat(va na baare melat) dar edaameye engelaabe 57 baraaye be hadaf resaanidane ahdaafash ke hamaan aazaadi/roshd va manaviat dar eslaam be onvaane bayaane aazaadi bood begardand.Omid ke dast az tohin be melat baa tahgire mardomi tarin engelaabe garne 20 bardaarand va baa melat in sokhan raa dar myaan bogzaarand ke faaje'eh na engelaab ke khiaanate be engelaab/osoole raahnam va hadaafash bood va baa inkaar melat raa tashvig be rahaa nakardane tajrobeh konad, taa majoboor nashavid dobaareh az aagaaz aagaaz konim. be omide aan rooz.
London School of Economics
London

۱۶ اسفند ۱۳۸۵ ۶:۲۷ بֽظֽ | Reply

مزدک :

با سلام،

1 – میفرمایید:
«نطامهای عدالت موجود در غرب... در برابر رنجهای قربانیان جرایم به خصوص هر چقدر جرم آسیب جسمی و روحی اش سنگین تر باشد-همچون قتل های خشونت بار، کشتارهای جمعی و تجاوزات جنسی خشونت بار- راه حل خرسند کننده و التیام بخشی ندارند» منظورتان از « راه حل خرسند کننده و التیام بخش» چیست؟ خرسند کننده برای مجرم، قربانی و یا جامعه؟ ضمنن جالب خواهد بود اگر توضیح بدهید که چطور به این نتیجه رسیده اید که راه حلهای بکار برده شده «خرسند کننده و التیام بخش» نبوده اند.

2 – لطف بفرمایید بطور دقیقتر و با کمک چند مثال عملی توضیح میدادید که چرا نظریه ی سوّم را بر نظریه اوّل ترجیح میدهید. تعابیری نظیر « حقوق و کرامت انسان, حیوان و بلکه طبیعت» و یا «گفتمانی از آزادی و معنویت برای پشتیبانی از یک عدالت کیفری حق محور و انسان گرا» چیزی را اثبات یا رد نمیکند. مگر سیستم کیفری غرب مخالف « حقوق و کرامت انسان, حیوان و بلکه طبیعت» است یا به آن بی اعتنا است؟

3 – میفرمایید:
« فقط نطامهای معنوی و ادیان که عدالت را فراتر از محدوده همین دنیا تصویر می کنند می توانند "جبران گر و احیاگر" باشند..."

متوجه نمیشوم نتیجه ی عملی این «جبران گر و احیاگر» بودن چیست؟ فرض بفرمایید بنده مرتکب قتل عمد شدم. مطابق نظریه ی اول حبس میشوم یا تحت درمان روانپزشک قرار میگیرم و یا هر دو اینها. مطابق نظریه دوم هم قصاص میشوم. سئوال من این است که قائلین به نظریه سوّم چه میکنند که قائلین به نظریه اوّل یا دوّم نمیکنند؟

4 - میفرمایید:
"... با این نگاه انسان گرایانه و معنوی، اين دسته در حالي كه آشکارا منتقد جدي نظامهاي جزايي مبتني بر ليبراليسم و سرمايهداري زورمحور كنوني در جهان مدرن هستند..."

متوجه نمیشوم که چطور به این نتیجه رسیده اید که «نظامهای جزایی ... جهان مدرن...مبتنی بر سرمایه داری زورمحور است» شما میتوانید منکر دمکراتیک بودن سیستم قانونگزاری در غرب باشید امّا توقع دارم که آنرا با دلیل و برهان توضیح دهید و به چند تعبیر و عبارت کلّی بسنده نکنید.

۱۶ اسفند ۱۳۸۵ ۸:۳۶ بֽظֽ | Reply

رضا قدیانی :

ضمن تشکر از آقای عبدی و آرزوی توفیق برای جناب رضایی ، توجه آقای رضایی را به بحث "عقل و شرع" جناب آقای احمد قابل - مشروح در وبلاگ شریعت عقلانی - جلب میکنم .
به گمانم در جهت پیشبرد مطالعات تان مفید باشد .
موفق باشید.

۱۶ اسفند ۱۳۸۵ ۸:۵۶ بֽظֽ | Reply

امين :

_ فاز اين‌رو پژوهش در مسائل اسلامي‌سازي براي فهم واقعيات فرهنگي، اجتماعي، اقتصادي و سياسي جامعه ايراني بسی فایده بخش است._

و اي كاش داشتيم افرادي مدرن و البته متدين(آن هم به شكل امروزي)كه اين كار را مي كردند)

قط مي توانم بگوي

۱۸ اسفند ۱۳۸۵ ۱:۱۰ قֽظֽ | Reply

ali :

" صادقانه بگویم من خودم پس از یک دوره تمجید تمام کمال از سکولاریزم چزایی هم اینک در جستجوي چنين پيوندي معنوي ميان اسلام و عدالت كيفري هستم .... " ( آقای رضایی )

که البته و صد البته اسلام مورد تعریف لحظه ی t1 جناب اقای رضائی با اسلام مورد تعریف خود ایشان در لحظه ی t2 . و ... الخ متفاوت خواهد بود و نیز با اسلا م مورد تعریف همه ی دیگر مدعیان اسلام و هراکلیت فرماید : شما هیچگاه در یک رودخانه شنا نمی کنید ، و حافظ فرماید : جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه و ... نیک بیندیشید و ا گر می پذیرید و اگر همچنا ن اصراری هست که پشت هر چیزی یک پسوند اسلامی باشد ، حتی همین کار هم در متنی از خرد جمعی و در فضائی از آزادی در اندیشه ، منطق در گفت و گو و قانون در عمل انجام گیرد .

۱۹ اسفند ۱۳۸۵ ۱:۴۱ بֽظֽ | Reply

يك هموطن از اصفهان :

نمي‌دانم چرا نوشته اصلي‌تان (نظام حقوقي اسلام وچالشهاي آن) باز نشد براي همين نظرم راينجا آوردم. با عرض پوزش

۱۹ اسفند ۱۳۸۵ ۷:۴۷ بֽظֽ | Reply

مجید :

با سلام خدمت آقای رضایی عزیز،
حتماً شما داستان پادشاهی را که می خواست برای خود لباس زیبایی را بدوزد، شنیده اید. پادشاه به چند خیاط معروف دستور داد که برای او لباس زیبایی بدوزند. خیاطان هر روز به بهانه اینکه بخشی از لباس را می دوزند اندازه های لباس را می گرفتند و پادشاه نیز لباس را هر از چند گاهی امتحان می کرد. در حالی که اصلاً لباسی در کار نبود و و اطرافیان پادشاه نیز از ترس جرائت نمی کردند به پادشاه حرفی بزنند. و پادشاه بدون لباس در میان مردم ظاهر می شد.
وضعیت قانون مجازات ما هم به همین گونه است. همه می بینند که این قانون در برخی موارد "متروک " است و ره به جایی نخواهد برد ولی صدایی از کسی بر نمی خیزد و فقط به این بهانه که موارد منصوص در قانون عملاً اجرا نمی شود چشم خود را بر تمام مسائل پوشانده اند. باید توجه کرد که کارکرد اصلی حقوق در هر جامعه تنظیم روابط افراد با افراد( حقوق خصوصی) یا افراد با دولت( حقوق عمومی) است و هر چه که قوانین این مسئله را به نحو بهتری انجام دهند بالتبع آن قانون، قانونی مطلوب تر و مناسب تری تلقی خواهد شد. مسئله این است که قانون مجازات تا چه حد توانسته این کارکرد را به خوبی انجام دهد؟ بر همه گان مسلم است که پاسخ منفی است، و شاید همان طور که آقای رضایی نوشته اند علت اصلی آن اسلامی سازی صرف در قانون مجازات اسلامی باشد و شاید بتوان گفت که اسلام سازی صرف موجب این مشکلات نیست بلکه علت اصلی را باید در "عدم انطباق قوانین با وضعیت حاکم بر جامعه" جستجو کرد. شاید بتوان این امر برای فقه شیعی یک "فرصت" تلقی کرد زیرا خود را در دوران جدید و جهانی پیچیده می آزماید و قابلیت ها های خود را در عمل می سنجد. همان قدر که اجرای قوانین لیبرالی و سکولاری در ایران با مشکل روبه رو خواهد شد به همان اندازه نیز وارد کردن قواعد واصول فقهی به صورت نا شیانه در قانون منتج به نتایج نا مطلوبی خواهد شد. سیاست جنایی(واکنش معقول و مطالعه شده‌ به جرم) قانون گذار در قانون مجازات اسلامی ظاهراً واکنشی معقول و مطالعه شده نیست و نیازمند بازنگری است.
من با نگارنده در این مورد که پیوند معنویت، اسلام و عدالت کیفری راه برون رفت ما از مشکلات کنونی است موافقم. اما ایشان بهتر می دانند که این کلمات مبهم گره ای از مشکلات نمی گشاید و و حساس بودن حوزه دین و عجین شده فقه با تقدس گرایی باعث شده است که کوچک ترین تغییری در این مسائل با حملاتی چون" بدعت" و "انحراف در دین" پاسخ داده شود. ظاهرا ً رسیدن به آنچه آقای رضایی می گویند بسیار مشکل و زمان بر است. این امر نیازمند این است که در ابتدا آموزهای عملی اسلام در این زمینه تبیین و تشریح شود سپس با رهیافت های جدید مقایسه و تکمیل گردد و نهایتاً راهکار های عملی ارائه گردد. این امر با استناد به اصول سنتی حاکم بر فقه و اجتهاد امکان پذیر نیست و تنها از " رهگذر بازخوانی انتقادی پیش فرض های سنتی فقها " امکان پذیرخواهد بود. در واقع همان طور که در صدر مقاله آمده بود با وجود شورای نگهبان " امکان عملی تحقق یک نظام کیفری مبتنی بر حقوق و کرامت انسانی آنطور که انسان امروزی انتظار دارد تصور نمی رود". پس تنها راه تکیه بر " پارادایم اجتهاد حق محور" است. مشکل بودن ماهیت این مسئله را به خوبی برای هر کس قابل درک است.
البته در این میان اشاره ی آقای رضایی به جریان شناسی حقوق دانان جزایی در ایران جالب توجه است. نمی توان از سکوت و محافظه کاری حقوقدانان امروزی ایران به راحتی گذشت. حقوق دانان بعد از انقلاب در برابر تحولات حقوقی عموماً سیاست سکوت و انفعال را انتخاب کرده اند و کاری با وضع موجود نداشته اند. در واقع آنان به راه خود می روند و قانون گذار نیز بدون در نظر گرفتن تحولات حقوقی به راه خود می رود و حتی بیشتر جنبش ها و اقدامات انتقادی بیشتر از سوی فعالان سیاسی بوده و بیشتر رنگ و بویی سیاسی داشته تا حقوقی.
به نظر می رسد بهترین راه همان " تغییر نگاه" باشد.
با تشکر

...................................
عبدی:
از کامنت خوب شما من به سهم خودم استفاده کردم.

۲۰ اسفند ۱۳۸۵ ۳:۴۶ بֽظֽ | Reply

http://www.ayande.ir/cgi-bin/mtcgi/mt-tb.cgi/460