خبر حضور رئیس دولت در شورای امنیت بخودی خود آنقدر اهمیت دارد که به آن پرداخته شود.من هم بلافاصله پس از این خبر مصاحبه ای داشتم و به برخی نکات مورد اشاره در یادداش آقای آگاهی اشاره کردم ضمن این که نمی دانم کسی که نظام بین الملل را قبول ندارد چرا به آنجا می رود؟ فقط یک دلیل می تواند وجود داشته باشد و آن تند تر کردن مواضع است.
حضور در شوراي امنيت
1- امروز در خبرها بودكه احتمالا آقاي رئيس جمهور در جلسه آتي شوراي امنيّت و براي دفاع از حقوق هسته اي ايران شركت خواهند كرد و حتما سخنراني مستدلی هم در همين مورد انجام و سپس به تهران باز خواهند گشت.آنچه كه مسلم است اين است كه بنظر آقاي رئيس جمهور آن جلسه بسيار مهم است و ايشان با مدد از الهامات و توانائی های خود خواهند توانست در حاضرين كه نمايندگان كشورهاي عضو هستند تصرفي نموده و از صدور قطعنامه جلوگيري نمايند. لذا در اين نوشته سعي ميشود اين تصميم از زواياي چند ارزيابي تا شايد باب يك تحليلي مديريتي از دولت نهم گشوده شود.
2- اولين نكته اي كه لازم است ايشان بدانند اين است كه در جلسه شوراي امنيّت تصميمي گرفته نميشود بلكه تصميمي كه قبلا در مذاكرات جداگانه بين اعضا گرفته شده است رسما اعلام ميشود. در چنين جلسه اي رايها آماده و صرفا تشريفاتي بعمل مي آيد. نه سخنراني مخالف تاثیری دارد و نه حاضرين نقشي در تغييرآن دارند. بنظر ميرسد مختصر نگاهي به اخبار و چند سئوال ساده هم از كارشناسان وزارت امور خارجه مسئله را روشن ميكند.
3- از سوي ديگر تصميم ايشان نشان از اهميّت قطعنامه احتمالي در زندگي ايرانيان دارد. در حاليكه ايشان بر خلاف اظهار نظرهاي شديد قبلي خويش كه آن را ورق پاره اي بيش نميدانستند و حتّي صدور ده ها نظير آنرا هم بي ارزش قلمداد فرمودند ناگهان از آن حرفها عدول کرده و معقدند كه قطعنامه بعدي حقوق اين ملّت را ضايع ميكند. امّا نكته مهم اين است اين درك ناگهاني كه به تعبير آقاي الهام كه اخيرا فرمودند ايشان چون هسته اي در حال رشد هستند،نتيجه اين تحول است، هنوز هم با اشتباه همراه است.ايشان اگر واقعا به استنباط جديدي رسيده اند و متعقدند كه بايد كاري كرد وقت آن قبل از تشكيل جلسه شوراي امنيّت است نه در زمان انعقاد آن كه آنجا با راي مي آيند نه براي راي!
4- احتمال ديگري كه بذهن ميايد اين است كه چون بدون هيچ تناسبي پرونده هسته اي شبيه ملْي شدن نفت در زمان مرحوم دكتر مصدّق قلمداد شده است پس همه چيز آن بايد چنين تداعي نمايد. در آنزمان نيز آن مرحوم در جلسه شوراي امنيت حاضر و از حقوق ملّت دفاعي كرد جانانه. امّا عملكرد آن بزرگوار با رئيس جمهور فعلي ما تناسبي ندارد و ايشان اگر كمي بررسي نمايند بيشتر متوجه خواهند شد كه آن جلسه با اين فرق بسيار دارد. امّا يك نكته ظريف از اين مقايسه بگويم تا احوالات بيشتر معلوم شود. نقل است كه در زمان تشكيل آن اجلاس نماينده ايران به رئيس شوراي امنيت اعلام كرد كه آقاي نخست وزيردر جلسه شركت نمي كنند و بايد جلسه بتاخير بيفتد و در توضيح دادند كه علّت تقارن جلسه با عزاداري سالار شهيدان است. او نه ادّعاي ارتباط با عالم بالا داشت و نه مدعي وصل بودن امّا در زمان حاضر رئيس دولت ما در قبال اهانت بر رسول كريم(ص) كه در دولت خودشان صورت گرفت كلمه اي بر زبان نياورد تا حداقّل ناراحتي خود را به مسلمين اعلام كند. اگر مشاوراني فكر كرده اند كه با اين شيوه شخصيّت اين دو در اذهان يكي ميشود احتمالا در اشتباه اند چه آنكه قوّه مقايسه در بشر بيرحمتر از آنچه كه به تصوّر آيد ميباشد.
5- سئوالي كه ذهن را ميازارد اين است اگر اين دست آوردهاي هسته اي كه امروز آنرا بومي ميدانند واقعيّت دارد ، سوخت اتمي هم در يد با كفايت ماست، نيروگاه اتمي سازي هم كه چون آب خوردن است، تحريمها هم ما را قوي ميكنند ، ترمز و فرمان هم در كار نيست ، مديريت بالنده ماهم چون هسته اي رو برشد كمالي دارد و اهالي نيكاراگوئه،ونزولا، اوروگوئه و سودان هم حقانيّت ما را تائيد كرده اند و همه اينها را نشان درستي راه ميدانيم، چرا اينهمه زحمت بخودمان ميدهيم و از اين قطعنامه مبارك كه اين همه بركات دارد استقبال نميكنينم؟ چرا اينهمه فغان از بيوفائي اهل روس داريم كه نيروگاه بوشهر را باز هم معطّل ميكنند؟ در اين مباحث احتمالات زيادي به ذهن خطور ميكند ولي شايد نظر ملاي روم همگان را به تفكر وادارد و وصف حال بعضي باشد وقتي ميفرمايد:
از علي ميراث داري ذوالفقار
بازوي شير خدا هستت بيار
والخ...