آینده - وب سایت شخصی عباس عبدی

احمد :

جناب عبدی با سلام ؛
از یک سو گفته های شما را در نقد جریان دانشجویی می بینم که تا کنون دلسوزانه ، عاقلانه و منطقی است و از سوی دیگر سخنان ................................ را برابر داریم که متاسفانه نه منطقی است و نه رئوفانه و نه مسئولانه و چنانکه می بینیم به درد خبرهای ویژه ی کیهان می خورد (که خورد)
من نمی فهمم در میان اینهمه جماعت وکیل و مدیر و فیلسوف و تئوری پرداز اصلاح طلی کسی نیست به اینان بگوید اینقدر خون به دل دانشجویان نکنند آیا قرار نیست ندای امر به معروف و نهی از منکری برخیزد که اینقدر دانشجویان از اقتدارگرایان می کشند، دیگر این آتش بیاری شما به چه منظور است ؟
جناب عبدی باور کنید دلیل این گونه برخورد دوستان اصلاح طلبتان را درک نمی کنم ؛ اگر به دنبال پشتوانه دانشجویی یند که این سخنان آن را نابود میکند، اگر خواهان نقد جریانات اصلاح طلبیند ، چرا به خاطر شریفشان خطور نمی کند که یک بار هم که شده به نقد سردمداران و مدیران اصلاح طلب بپردازند ؛ اگر میخواهند به حاکمیت چراغ سبز نشان دهند دیواری کوتاه تر از دیوار چهار دانشجوی دربند و مظلوم نیافته اند که حتی در زندان هم دست از سرشان بر نمی دارند ؟
و کلام آخر جناب عبدی شما چهار پنج سال یار و همکار اینان بودید آیا در همان سالهای 76 تا 78 هم اینگونه افکاری داشتند و ساده دلان از همه جا بیخبری چون من مجذوبشان شدیم و به انان اعتماد کردیم؟

۲۲ آذر ۱۳۸۶ ۲:۴۹ بֽظֽ | Reply

صادق کمالی :

بنظر میرسد دانشجو و جنبیدن آن در محیط دانشگاه , حکم همان مرغ معروف در مراسم اجتماعی را دارد که هم در عزا و هم در عروسی سر بریده میشود .
وقتی مستبدین میخواهند جو جامعه را ببندند , برای این منظور چند نفر از دانشجویان را سر می برند ... و وقتی میخواهند رای جمع کنند و جریانی را در جامعه ایجاد کننند , باز سراغ دانشجو می روند و هندوانه زیر بغل او میگذارند و او را گوشت دم توپ خود میکنند و وقتی کار از کار گذشت و آبها از آسیاب افتاد , باز دستور سر بریدن او را میدهند و زیر پوستش باد میکنند و دو سه مشتی هم به پشتش میزنند !!
این گونه مصاحبه های آبکی و ظاهری هم همه مشت دم پشتی به جنازه دانشجوست.
اجازه دهید من یک نمونه ی دیگر مصاحبه کننده شوم
شما خود دانشجو بوده اید ... آیا این امر دلیل میشود که کسی نسبت به این جنبش زیر زمینی( همچون حیات زیر خاک در زمستان ) اطلاعات کامل داشته باشد؟و ....
اجازه دهید از این زاویه به مسایل نگاه کنیم:
-- آقای عبدی ! بعنوان یک دانشجوی فعال گذشته وقتی به پشت سر خود نگاه میکنید , آیا احساس میکنید در زمان دانشجویی گذشته ی خود وطیفه ی دانشجویی خود را نسبت به جامعه بخوبی انجام دادید؟
-- آیا در آن زمان با دگر اندیشان هم زمان با خود در محیط دانشجویی تعامل و همزیستی مسالمت آمیز داشته اید؟ اگر نه , چرا؟

--از دستگیری دانشجویان دانشگاه خود ( توسط حکومت) و دستگیری و ... در دیگر دانشگاه ها در زمان دانشجویی چه احساسی داشتید؟
-- آیا امروز خود را وامدار و شرمنده ی کسی در زمان دانشجویی میدانید؟
-- فکر میکنید اگربا این تجربه امروز برگردید به زمان دانشجویی نوع فعالیت شما چه رنگی خواهد گرفت؟
-- آیا شما هم وقتی خاک مرده ی زمستان را می بینید , آن را مرده می بینید؟ آیا تا بحال فکر کرده اید در بهار چه اتفاقی می افتد که از دل این خاک سرد و مرده اینهمه موجود گوناگون سر بر می آورد؟
-- آیا واقعا فکر میکنید ركود در جنبش دانشجويي، در مقطعي محصول پيشرفت سياسي در دوره چهار سال اول اصلاحات بود ؟ و نه سرکوب و فریب و .... چرا فکر میکنید كه در آن دوره كم‌كم جنبش دانشجويي بايد به جايگاه اصلي خود كه همان امور صنفي است برمي‌گشت؟ ... آیا اینگونه اظهار نظر در مورد جنبش پویا , آنهم از طرف یک دانشجوی سرد و گرم چشیده ظلم به این جنبش نیست؟
آقای عبدی عزیز !
بر خلاف نظر شما , حکومت اسلامی با همه ی ادعاهای اولیه اش , نخستین یورش خود برای مسدود کردن فضای باز شده توسط انقلاب سال 57 را به دانشگاه برد و این سنگر آزادی ایران را به تعطیلی کشاند. بر خلاف نظر شما در هر دو حکومت , بودند دانشجویانی که .... در هر دو دوره اگر دانشجویان ساکت می ماندند و به درس و مشق و امور صنفی خویش قناعت می کردند، از همان دوران دانشجویی از مواهب مادی و وعده های شغلی بسیار بالا برخوردار می شدند. زندان و تبعید و اخراج و آزارهای بسیار دیگر را اما دانشجویان به جان می خریدند و حاضر نبودند از مصالح ملی میهن و مردمشان چشم پوشی کنند..... اصولا جهان دانشجویی ودوران تحصیلات پس از دبیرستانی جهانی پر از شوق و شور و انسان دوستی و آزادیخواهی است و کمابیش در همه ی جهان همینطور است، اما در جهان آزاد به اینگونه فعالیتهای رادیکال جوانان به نظر احترام نگریسته می شود و اگر تنبیهی هم علیه آنان که از مرزهای قانونی جاری در جامعه عبور می کنند در نظر گرفته شود، بیشتر صورت هشدار و اطمینان بر عدم تکرار دارد، اما در میهن ما در هر دو حکومت دانشجویان برای طرح خواسته های آزادیخواهانه ی خویش گاه جان بر سر باورهای شان می نهادند و گاه پاداش مبارزات دانشجویی زندانهای طولانی، اخراج از دانشگاه، بیکاری و تحت تعقیب و مراقبت امنیتی همیشگی بود. با همه ی این احوال دانشجویان ایران در نیم قرن هرگز دست از آرمان انسانی خویش که همان آزادی و آبادی ایران باشد برنداشته اند..... باور ندارید؟ دستور دهید کمی فضای دانشگاه را باز کنند تا ببینید قیامت چگونه است.

۲۲ آذر ۱۳۸۶ ۷:۴۷ بֽظֽ | Reply

:

در بند 5 :

و اينكه دانشجويان هنوز خود را بازيافته اند

بازنيافته اند بوده است و باشتباه تايپ شده است!
.............................................................
عبدی:
بله ابتدا فکر کردم اشتباه از خبرگزاری بوده ولی معلوم شد اشتباه از بی توجهی من در تصحیح متن تایپ شده بوده است.

۲۳ آذر ۱۳۸۶ ۰:۳۸ قֽظֽ | Reply

siavash :

سلام
عبدی عزیز از اقای محمد حسین که خوب می نوشت مطلب چاب نمی کنی
......................................................
عبدی:
مطلبی برسد منتشر می شود.ایشان حتما درگیر مسائل دیگری هستند.

۲۵ آذر ۱۳۸۶ ۹:۳۳ قֽظֽ | Reply

جعبه خاطرات ضد مورچه :

جناب آقاي عبدي
با درود فراوان
نكته‌اي كه براي من هنوز روشن نشده اين است كه جريانات اخير دانشگاه تهران و همچنين پلي‌تكنيك را تحليل كنم ؛ چه طور است كه در شرايطي كه انجمن‌هاي اسلامي و شوراهاي صنفي اينگونه محدود مي‌شوند چه طور است جريان‌هاي چپ تا اين سطح مي‌توانند در دانشگاه حضوري پررنگ داشته باشند.
به اميد سلامتي . بدرود
مسعود لواساني

۲۵ آذر ۱۳۸۶ ۹:۴۹ قֽظֽ | Reply

http://www.ayande.ir/cgi-bin/mtcgi/mt-tb.cgi/740