آینده - وب سایت شخصی عباس عبدی
نوشتار
۱۲ خرداد ۱۳۸۸
از رنجي كه برديم و هنوز هم ميبريم
چندان نيازي نيست كه بگويم در اين چهار سال از عملكرد دولت جديد چه بر ما گذشته است، به قول معروف چيزي كه عيان است چه حاجت به بيان است، و چه چيزي را ميتوان در توضيح درد و رنجي كه جامعه، بويژه نخبگان آن در طي اين چهار سال كشيدهاند گفت كه معرف واقعيت ماجرا باشد؟ و اصولاً نيازي نبود و نيست كه چهار سال بر ما بگذرد تا متوجه شويم كه با چه فاجعهاي مواجه شدهايم. سه سال و نيم پيش در مصاحبهاي كه با روزنامه نيويورك تايمز داشتم، درباره دولت موجود گفتم كه اين دولت تراژدي تاريخ ايران است و اين سخن عجيب و پيشگويانهاي نبود، اندكي دقت و توجه كافي بود تا بتوان تراژدي تاريخي پیش رو را به وضوح و روشني ديد، و امروز هم كه حدود 4 سال از آن زمان ميگذرد، چيز چنداني بر وضوح اين تصوير افزوده نشده است. و شايد مشاهده روشن همين تصوير تيره! بود كه فرد را براي تحمل مصائب ناشي از آن آماده ميكرد و در این مدت هيچ رويدادي مرا شوكه نكرد و شايد بدتر از اينها هم اگر رخ ميداد چندان تعجبي را برنميانگيخت. اما در اين چهار سال يك چيز بود كه غير منتظره و آزاردهنده بود و كماكان هم بوي آزاردهنده آن به مشام اهل سياست ميرسد. و اين چيزي نبود جز توجيه و توجيه و باز هم توجيه!!
آنچه كه يك فعال سياسي را آزار ميدهد، لزوماً رويدادهاي ناخوشايند و شكست نيست، چرا كه چنين رويدادهايي براي همه كمابيش رخ ميدهد و جزو طبيعت سياست است، آزاردهندهترين امور درس نياموختن از اين ناخوشايندي و شكست است و از اين بدتر، توجيهگري را به شغلي شريف تبديل كردن و كاسه و كوزه را بر سر ديگران شكستن است. واقعيت اين است كه دولت موجود از داخل لُپلُپ در نيامد، بلكه از درون تفكر لُپلُپي و باري به هر جهتي و قرار دادن مدار امور بر شانس و احتمال در آمد، و بجاي آنكه تحليل و تفكر منطقي را مبناي كنش سياسي قرار دهد، شخصيتمحوري و حب و بغضهاي فردي را ملاك رفتاري قرار داد و در پي آن نه تنها از گذشته درسآموزي نشد و چراغي براي روشن كردن راه آينده نگرديد، بلكه چهار سال توجيهگري و اتلاف وقت را شاهد بوديم و همه اميدشان به اين بود كه مجدداً انتخاباتي ديگر از راه برسد و شانس مجددي به آنان روي آورد تا خاطرات تلخ گذشته يكسره به فراموشي سپرده شود و اين نگاه شانسگرايي و لُپلُپي همان مسألهاي است كه در اين چهار سال همه را رنج داده است به طوري كه درد آن بيش از تبعات ناشي از حضور دولت نهم در مسند قدرت است. هرچند انتظار ميرفت كه در انتخابات اخير نگاه و تحليل لُپلُپي به حاشيه رود و كنش عقلاني در مركز رفتار سياسي قرار گيرد، اما گويي كه درهای اصلاح طلبان همچنان بر همان پاشنه ميچرخد.
آدرس Trackback این نوشته :
http://www.ayande.ir/cgi-bin/mtcgi/mt-tb.cgi/1175