اين يادداشت به نحوي به تحليل من از اتفاقات رخ داده در شمارش و اعلان نتايج آرا مربوط مي شود كه در روزنامه اعتماد ملي(30-4-88) چاپ شده است.
چه ارتباطی میان نتایج اعلام شده انتخابات و معرفی معاون اول وجود دارد؟ اگر مجموعه طرفداران دولت ایمان و یقین داشته باشند که رئیس دولت در 22 خرداد دارای 24 میلیون رأی بوده است، در این صورت باید این را هم بپذیرند که بخش اعظم چنین رأیی صرفاً به رئیس دولت داده شده است، زیرا سایر طرفداران دولت بویژه در میان جناح سنتگرای آنان، دارای مقبولیت چندانی نیستند که بتوانند چنین رأی زیادی را برای وی دست و پا و از طریق عادی تأمین کنند. از این حیث، این گروه از طرفداران دولت نهتنها حقی به گردن رئیس دولت و انتخاب وی ندارند، بلکه مدیون او نیز هستند، زیرا اوست که با ویژگیهای خود یا سیاستهایش توانسته چنین رأی بالایی را برای کلیت جناح حاکم رقم بزند، و به قول خودشان خطر بزرگي را از سرشان رفع کند. در این صورت طبیعی است که رئیس دولت هم پاسخ مناسب را به این رأی بدهد و نزدیکترین افراد به خود را به معاون اولی برگزیند، و از دیگران هم بخواهد که نهتنها در برابر این انتخاب تمکین کنند، بلکه از این حسن انتخاب استقبال هم بنمایند. آنان هیچ دلیلی برای مخالفت با این انتخاب ندارند، زیرا وقتي كه رأی مذکور از نظر آنان واقعی باشد، باید بپذیرند که مطابق قاعده الزام به شیء، الزام به تبعات آن است؛ پذیرش چنین رأی عظیمی، پذیرش تبعات آن از جمله تمکین در برابر انتصابات رئیس دولت هم می باشد. بویژه که کمابیش و حداقل به نوعی ادعای ارتباطات ویژه و خطگیری از مراجع خاص مثل امام زمان هم مطرح میشود.
مخالفت جدی با این انتصاب ازسوي كساني که حامیان دولت هستند، به اين معناست كه مخالفان به نوعی درصددند به رئیس دولت بقبولانند که بدون حضور آنان، امکان نداشته است که چنین حجم بالایی از رأی برای وی تأیید گردد و این رقم بیش از آن که محصول ویژگیهای فردی رئیس دولت یا همکارانش باشد، ناشی از حضور مؤثر این گروه از حامیان است، و به همین دلیل هم رئیس دولت را مجبور خواهند کرد که منافع ومنويات آنان را در انتصابات لحاظ کند.
بنابراین چالش موجود میان دو گروه از جناح حاکم نسبت به انتصاب معاون اول، انعکاسی است از واقعیت رخ داده در 22 خرداد ماه. اگر این انتصاب از سوی منتقدین پذیرفته شود و نسبت به آن تمکین شود، به منزله آن است که کوششی جدی و عملی برای واقعی معرفی کردن 24 میلیون رأی در داخل اين جناح به ثمر رسیده است و منتقدین درون جناحي نیز باید بر این واقعیت تأکید کنند، اما اگر رئیس دولت از این انتصاب پشیمان شود یا به طریق دیگری مسأله منتفی شود (مثل انصراف از پذیرش پست معاون اولی)، باید نتیجه گرفت که جناح مقابل توانسته است به رئیس دولت و گروه وی بفهماند که بدون حضور و تأیید و اراده آنان قادر نبود که چنین رأیی به نام او ثبت شود و سهم آنان از حکومت و دولت باید لحاظ شود. آینده در این باره قضاوت خواهد کرد.