آینده - وب سایت شخصی عباس عبدی

امید - ب :

درسته ، انتخابات در جایی که انتخابی وجود داشته باشه ، میتونه بهبود بخش نابسامانیها و خرابیها باشه
چون ثابت شده ، در آن کشوری که تک تک آرای مردم محترم شمرده میشه، وضع قوانین ظالمانه و به دور از عدالت، غیر ممکن میشه
هر بازی هم - وقتی اون بازی قانومند باشه - زیباست
ولی بازی ای که قانونی درش نباشه، میشه هرج و مرج و هیچکس هم به تماشای بازی هرج و مرج نمیره
واقعیت اینه که در این سالها به تجربه ثابت شده که تمام صندلیها از قبل پر شده انتخابات فرمایشی و نمایشی است
وگرنه بله هر رای مثل یه تفنگ میمونه
آقای عبدی عزیز
شما دانشجوی پیرو خط امام و انقلابی بر علیه نظام شاهنشاهی هستید
و بهتر از هر کسی میدانید که پدران ما بر علیه نظام فردی شاه انقلاب کردند تا با مشاهده ی فساد، دزدی، عدم کفایت و لیاقت وووو تقلب و فریب ، هر فردی را که نخواستند، بتوانند با استفاده از رای - بعنوان اسلحه ی مدنی خود - به پایین بکشند .... انقلاب کردند تا دیگر نظام شاهنشاهی و مجالس فرمایشی نباشد

ایا شما هم همچون اقای بهنود ، وقتی حزب رستاخیز ، سه نفر را به مردم معرفی کرد تا از بین آن سه تا ، یکی را انتخاب کنند، برای آن روز تاریخی هورا کشیدید و گفتید: من از امروز رای میدهم ؟ این ازادی از سر من هم زیاد است؟ ووووو در زمان شاه در انتخابات فرمایشی شرکت می کردید؟
از همین منظر؟

۲۲ تیر ۱۳۹۰ ۰:۵۰ بֽظֽ | Reply

محمد :

با احترام
به نظر من اگر حتی (به شرط ازاد و سالم بودن )در انتخابات شرکت کنیم و انخابات هم به نسبت قبل با تخلفاتی به نسبت کمتر برگذار بشه دو سوال مطرحه:
1_کدام گروه یا شخص قادر به حل مشکلات مردم به طور خاص مخالفان و معترضان دو سال اخیر(در چارچوب نظام) هست؟
2_با توجه به این که حکومت از شرکت مردم در انتخابات برداشت یک رفراندوم تمام تمام عیار به معنی تاییدش را میکند ایا شرکت در انتخابات جز پس دادن دو دستی مشروعیت و قدرت به دست امده توسط بخش بزرگی از جامعه معنای دیگری دارد؟
نضر شما برایم مهم است

۲۲ تیر ۱۳۹۰ ۰:۵۸ بֽظֽ | Reply

:

جناب عبدی سلام
تحولات اجتماعی همواره با حضور مردم شکل ميگيرد. اين مردم دونوع حضور می يابند يا خودشان می ايند مانند روزهای انقلاب اسلامی ايران ويا در عدم حضور انها نيروهای بيگانه بخشي مزدور راروانه ميکنند با پرداخت های انچنانی و حضور اوباش واراذل مانند انچه در 28 مرداد صورت گرفت. لذا حضور مردم در انتخابات ها ي قانوني از ضروريات است مخصوصاٌ مردمی که احساس ميکنند که ظلمی به انها شده است. اين وظيفه رهبری مردم است که نوع شرکت خود را تعيين نمايد.در انتخابات ها چند حالت بيشتر وجود ندارد . ميتوان يکی يکی انها را بررسی کرد.
1- حضور پيدا کنيم ورای بدهيم به حسن يا حسين ويا بگوئيم کانديد مورد نظر موجود نيست که اينهم خود يک گزينه است. که بنظر من عاقلانه ترين کاری است که ميتوان انجام داد . در اين رای شماری رای ما منظور ميشود حسن راي مي اورد يا حسين يا کانديد بي حضور.
2- عدم حضور است. وواگذاری ميدان به رقيب. اين برای کسی که مدافع ازادی ورای گيری قانونی بدون خشو نت واحترام متقابل به رقيب خود ميباشد پر اشتباه ترين روش است.
يين نمايند.
3- اين است که در پشت پرده سازش کنيم وچند نماينده به پذيريم وبرای چند تا بيشتر گريه وزاری کنيم ونمايشی بنام انتخابات بر گذار کنيم .که بنظرمن در مقام کسانيکه عزيزان خود را انچنان ازدست داده ومحبوش اند نمی باشد. اين خيانت به ارمانهای انقلاب اسلامی وشهدای انقلاب از شروع انقلاب تا جنگ تحميلی و بعد از ان است.
4- يک راه ديگر راه انارشيستی وابلهانه است وان اين است که تصور کنيم اين انتخابات را می توانيم بر هم زنيم واز اين بر هم زدن قبائی برای خود بسازيم. خيلی صريح عرض کنم از راه انارشيستی براي جامعه وحتی برای گردانندگان حاصل نميشود جز نکبت ودرماندگی وتخريب. لذا بهتر است در راه اول با هوشياری وشور ونشاط وبا شرکت هرچه بيشتر تما طبقات شرکت کنيم. رای من به نماينده مورد نظر موجود نيست بدون هرچونه شعار وتظاهری ميباشد. هرکس شعار داد با نيروی انتظامی در دستگيری او همراهی کنيد که از شما نيست.

۲۲ تیر ۱۳۹۰ ۱۱:۰۱ بֽظֽ | Reply

:

شاید حتی بهتر باشد که اصلاح طلبان قبل از رسیدن به کرسیهای مجلس از این فرصتها استفاده کنند و غلطهای خود را بگیرند.
اما بعد از انتخاب هدف باید با انتخاب روش پرداخت
آیا شما معتفدید که روش هایی وجود دارد که مشارکت طرفداران اصلاح طلبان را به انتخابات جلب کرد؟

۲۲ تیر ۱۳۹۰ ۱۱:۴۶ بֽظֽ | Reply

مهران :

با سلام آقای عبدی چرا بزرگان اصلاحات از ظرفیت فضای مجازی به درستی استفاده نمیکنند. در فضای چند ساله اخیر توقیف مطبوعات قطعا فضای مجازی میتواند یکی از موثرترین راهها باشد . خواهشمندم از کسانی چون حجاریان شمس قوچانی و...بخواهید حضور خود را در فضای مجازی به صورت گسترده هرچه سریع تر شروع کنند

۲۳ تیر ۱۳۹۰ ۰:۰۱ قֽظֽ | Reply

:

جناب عبدی سلام
انتخابات اينده از اهميت بيشتری از انتخابات رياست جمهوری گذشته دارد. چرا در ان انتخابات عملکرد نيروهای حکومتی در تاثير گذاری برنتايج از ابتدا با اين شدت معلوم نبود. مردم قبل از انتخابات يک انتخابات عادی در حد توان وجريانات سياسی داخلی کشور ارزيابی ميکردند..بعد از انتخابات بود که عملکردی خارج ازعرف سياسی داخلی معمول از خود ودر بين خود نشان دادند. ونشان دادند که قدرت های بزرگ سياسی واقتصادی حاکم که مست پارو کردن در امد هاي نفتي بي حساب وکتاب دولت بوده اند غير از خود کسی را نمی پذيرند. حال با اين گذشته نوشته شده ودانسته شده ديگر جای شکی نيست که حاکميت نيروهای اصلاح طلب را فقط در اصطلاح ما بعنوان نخودی سياسی می پذيرد. که سر گرم باشند و تنور انتخابات را داغ کنند .نه بيش از ان. جمله اقای لاريجانی نيز همين مطلب را ميرساند . نحوه حضور اصلاح طلبان به نحوه رفتار اينده انان دارد. اين درست مانند ان است که مادری به بچه خود ميگويد اگر امشب سر ساعت بخوابی ورختخواب خود را خيس نکنی فردا يک اب نبات چوبی خروسی برايت ميخرم. از همان اب انبات هائی که خود ايشان در گذشته مثال اوردند.
با توجه به مطالب عرض شده انتخابات اينده از اهميت ويژهای در تاريخ اينده انتخاباتی کشور دارد. حاکميت سعی ميکند خود را دوشاخه نمايد واصلاح طلبان را حذف کند وخود بعنوان رقيب عمل نمايد که با توجه به برخی ماهيت های افشا شده برای اينده اسلامی و سياسی واقتصادی کشور خطرناک است. لذا هرگونه نفی شرکت در انتخابات عملی برخلاف منافع اسلامی وانقلاب وسياسی واقتصادی کشور وواگذاري ميدان به حريف مست از ثروت وقدرت است. از طرف ديگر همراهی با اين شروط ووعده های خروس نشان ممکن نيست. اقايان دست پيش را گرفته اند که پس نيافتند. لذا شرکت کليه مردم با شور ونشاط و جدا از شعار وهمکاری با نيروی انتظامی در انتخابات امری لازم است. رائی که می دهند به رهبريت انها بستگی دارد.

۲۳ تیر ۱۳۹۰ ۱۱:۵۱ بֽظֽ | Reply

حبیب. ت :

با سلام جناب عبدی
یاداشت تحلیل درستی بود منهای اینکه برای اجرایی بودن شرط دوم، یعنی نظارت دموکراتیک و مردمی بر روند کارکرد مجلس، یا کاغذی و بی محتوا نبودن بار و جرم اوراق رأی، لازم است که نه تنها احزاب سیاسی پایدار و اصولمند وجود داشته باشند بلکه این احزاب باید بر رأس هرم نهادهای مدنی و صنفی و ngo ها قرار داشته باشد که فعلاً در جامعه ما غایبند. تا این وضعیت هست ما یا انتخابات به معنای واقعی نخواهیم داشت و در عوض مجلسی که «ذیل امو هم نخواهد بود تا چه رسد به رأس امور » فرمایش خواهیم داشت و هر انتخاباتی به فرایند حذف و حذف، تبدیل و یا فقط به نمایشی صوری تبدیل خواهد شد.
با اجازه کامنت مفصلتر را برای بخش یا بخشهای بعدی این یاداشت میگذارم

۲۴ تیر ۱۳۹۰ ۱:۴۱ بֽظֽ | Reply

حسن :

اگر درست متوجه شده باشم ، منظور شما این است که ما در حال گذار هستیم و با داشتن یک افق دور دست از موانعی که در سر راه وجود دارد باید عبور کنیم و مثلا بیاییم و برای حفظ اصل انتخابات در آن شرکت کنیم و سهم خواهی از نوع اکثریت نداشته باشیم و کارهای پایه مانند کسب رای با پشتوانه را دستور کار قرار دهیم و در کل برای آینده برنامه ریزی بلند مدت داشته باشیم ، این بخش تئوری قضیه بود که با شما موافقم ، حال برسیم به زمینه عملی قضیه : ما مردمی داریم که مهمترین مسئله تضاد و اختلاف بین آنها هست ، اکثرا از سیاست متنفر هستن و مشغولیت فکری سیاسی ندارند و اقلیت باقی مانده یکسری از این ور بام افتادن و بقیه از آن سر بام .
این تضاد و تباین در همه حوزه ها هست و قدرت هم دانسته بر این اختلاف در حوزه های مختلف می افزاید تا فضای تنفسی برای خود ایجاد کند و حضور خود را توجیه.
اتفاقی که افتاد این بود که در انتخابات 88 و جنبش سبز ، بخش بزرگی از این خواست ها توانستند خود را به هم نزدیک کنند (همان طور که در سال 76 این اتفاق افتاد ) و در نتیجه فضای تنفس قدرت کوچک شد و قدرت مجبور است برای حفظ خودش این مجرای تنفسی را باز کند
حال دو بینش این جا پدیدار می شود : عده ای می گویند باید از فرصت موجود استفاده کرد و تا زمانی که نحوه تنفس قدرت تصحیح نشده ( منافع آن همراستا با منافع مردم نشده ) باید فشار را بر قدرت افزود ،
عده دیگری امیدی به روش پیش گفته ندارند و می گویند باید فشار را به طور حساب شده از قدرت برداشت و در طول زمان راه تنفسی قدرت را اصلاح کرد،
عده دیگری هم هستند که اصلا تو باغ نیستند و گذران عمر می کنند و در هر برهه بر اساس جو تصمیم می گیرند که چه کنند (این گروه آخری که اتفاقا کم هم نیستند به اصطلاح نون به نرخ روز می خورند، گروه تاثیر گذاری هستند چرا که به لحاظ بزرگی این گروه، هر گروهی (حتی قدرت) بتواند روی آنها تاثیر بگذارد می تواند مسیر کل جامعه را تعیین کند)
دو گروه اول روش های همدیگر را در تقابل هم می بینند و در اینجاست که نظر گروه سوم مهم و تعیین کننده می شود
پس می بایست گروه های اول و دوم نظرات خود را به جامعه عرضه کنند (مخاطبان خود) و در نهایت براساس خرد جمعی کل مخاطبان عمل کنند نه عقب تر و نه جلوتر
بدین ترتیب چه در انتخابات شرکت شود (با اهداف پیش گفته) و چه تحریم شود ، یک هدف بزرگ بدست آمده و آن ارتباط اندام وار با جامعه است و طبیعی است که سود و زیان آن متوجه کل جامعه خواهد بود و به رشد و بلوغ جامعه کمک خواهد کرد
اما به نظر من فضای جامعه برای چنان عقلانیتی ( شرکت در انتخابات با اهداف پیش گفته شده) مساعد نیست و جامعه کم حوصله تر از آن است که چنین تصمیمی بگیرد و بدنبال راه های کوتاه تر می گردد،
به نظر من وظیفه ما این است که راه هایی را در مقابل جامعه قرار دهیم که ضمن همراهی بیشتر جامعه با آن عافیت بیشتری را برای جامعه به همراه داشته باشد و نه اینکه ما بگیم ما راه درست را به جامعه نشان دادیم اما جامعه به هر دلیل آن را قبول نکرد !

۲۸ تیر ۱۳۹۰ ۱:۵۶ قֽظֽ | Reply

صادق :

جناب آقای عبدی!
آیا فکر میکنید در این مدت کوتاه تعییر بزرگی در سیاست های دو طرف و یا صریحتر بگوییم جناب در قدرت صورت بگیرد. در حال حاضر که این جناح خود در حال درگیری های داخلی خودشان هستند و عنایتی به اصلاح طلبان و مردم ندارند.

۳ مرداد ۱۳۹۰ ۱۰:۳۵ بֽظֽ | Reply

http://www.ayande.ir/cgi-bin/mtcgi/mt-tb.cgi/1353