آینده - وب سایت شخصی عباس عبدی

مرتضی اشرفی :

آنچه در تاریخ بشری جهان در حال وقوع است و ظواهر آن همه را متعجب کرده اینست. که تاریخ در حال تغییری کیفی است. مدرنیسم در حال محو شدن است همانگونه که در حال تشکیل میوه بر روی درخت شکوفه ای در حال محو شدن است. این شرایط تغییر موجب شده است تا امثال چین که فرهنگ و اقتصاد خود را بر لاشه خواری گذاشته است فربهی خودرا از لاشه های ملتهای در حال مرگ تامین کند. وقتی در این مرحله تغییر مدیریتهای جهانی به دست مدیران بنجل افتاده است( سارکوزی به جای میتران. اوباما به جای کارتر. ا..................... اخوان المسلمین به جای ناصر و قس الی هذا...) طبیعی است که روز خوش کرکسان است و چین این کرکس بزرگ و این انگل - اژدها ی عظیم الجثه از منابعی تغذیه می کند که در نا بسامانیهای تغییر جلوه کرده است. اما تاریخ را انگلان رقم نمی زنند نه مدیران ما و نه مدیران چین هیچیک لیاقت این جهان را ندارند و تنها ابزاری برای تغییر هستند. تغییر بزرگی در حال وقوع است

۱۸ دی ۱۳۹۰ ۱۱:۳۵ قֽظֽ | Reply

سهیل :

ممنون اقای عبدی-استفاده کردیم.ویادگرفتیم.

۱۸ دی ۱۳۹۰ ۶:۱۷ بֽظֽ | Reply

محمود اشرافی :

سلام
به نظر من ایران با واردات بی رویه می خواد یه جور وابستگی به خودش ایجاد کنه، یعنی همین کالاهای بی کیفیت چینی رو اگر ایران وارد نکنه چون بقیه کشورها هم زیاد به این کالاها علاقه ندارن و یا مشتری کم دارن،یه بخشی از مردم چین که تو این زمینه کار می کنن بیکار میشن، در نتیجه ایران که می بینه با صادراتش نمی تونه کشوری رو به خودش وابسته کنه، سعی می کنه با واردات این کار رو انجام بده. و از این طریق کمی پشتیبانی سیاسی برای خودش جذب کنه.
یعنی ایران که می بینه یک صادرکننده ی قوی نیست سعی میکنه یک وارد کننده قوی بشه تا یکسری از کشورهای بزرگ اقتصادی رو به خودش وابسته کنه تا تو تحریم ها و غیره به نفع ایران حرکت کنند.

۱۹ دی ۱۳۹۰ ۱۱:۱۴ قֽظֽ | Reply

حسين شاهسوني :

جناب آقاي مهندس عبدي
بادرود فراوان
آنچه حنابعالي درمورد كيفيت اجناس چيني فرموديد كاملا صحيح است ولي اي كاش علاوه انتقاد ازبي برنامگي دلتمردان به بازرگانان ايراني كه درطول تاريخ كمترين توجه به آينده كشور و مصرف كننده كه همانا بايك مليت ويك خاك است اشاره اي مي كرديد متاسفانه سودجويي اين افراد در واردات احناس بنجل و بي كيفيت كاملا واضح است البته نبايد از مصرف كننده ايراني هم غافل شد زيرا ميل به مصرف گرايي بي رويه ومسابقه درخريد درهمه ماايراني كاملا مشهود است خوب پرواضح است براي حقوق مصرف كننده ديگرمجالي نيست

۱۹ دی ۱۳۹۰ ۱۰:۱۸ بֽظֽ | Reply

Lynell :

Kick the tires and light the fires, problem offiiclaly solved!

۲۱ دی ۱۳۹۰ ۳:۳۷ بֽظֽ | Reply

حبیب :

با سلام!
موضوع خوبی بود ولی جناب عبدی یک نکته را هم میشد در این مطلب گنجانید و آن اینستکه ایران مجبور است بعلت تحریم ها بابت صادرات خود از این کشورها جنس وارد کند. این باجی هست که ما باید بدهیم. هند هم اخیراً 5 میلیارد دلار بدهی نفتی خود را میخواهد جنسی بما بدهد گفته است بعلت تحریم بانکی دلار نمیتواند بدهد. این تحریمها یک بهانه ای شده تا این نوع طرفهای تجاری خارجی جنسهای بنجول خودشان را به ایران تحمیل کنند و ایران هم هیچ چاره ایی جز خرید آنها ندارد.

۲۱ دی ۱۳۹۰ ۱۱:۵۰ بֽظֽ | Reply

امید - ب :

حكومت ايران در حال فروپاشي!

این روزها همه جا بحث بر سر استحکام ایران است. میت رامنی کاندیدای پیشتاز جمهوریخواهان ایران را به عنوان "بزرگترین تهدیدی که جهان در دهه آینده با آن روبروست" توصیف کرد.

او و دیگران از بیانیه های اخیر ایران در مورد ظرفیت هسته ای و آزمایش های موشکی آن تحت تأثیر قرار گرفته اند. نیوت گینگریچ چالش ایران را با ظهور آلمان هیتلری مقایسه کرده است. ناظرین محتاط تر نیز صعود تأ ثیر و قدرت ایران درسراسر خاورمیانه را ګوشزد می کنند.

اما داستان واقعی این است که ایران در حال ضعیف تر و ضعیف تر شدن است. تحریم ها اقتصادش را به مرحله سقوط کشانده است. سیستم سیاسی آن از هم گسیخته و پر از شکاف است. در خارج، نزدیکترین متحدش و کشوری که ایران تنها حامی اش است، یعنی سوریه، در حال فروپاشی است. پادشاهی های خلیج فارس با هم علیه ایران متحد شده و ارتباطشان را به آمریکا تقویت کرده اند. عربستان سعودی هفته پیش بزرگترین خرید تسلیحاتی اش از آمریکا را نهایی کرد. در همین حال اروپا به تصویب تحریم های سخت تری علیه تهران نزدیک تر می شود.

ساده ترین معیار استحکام ایران پول رایجش است. وقتی باراک اوباما رئیس جمهور شد با یک دلار می توانستی ۹۷۰۰ ریال خریداری کنید. از آن زمان ارزش دلار در برابر ریال شصت در صد افزایش یافته، یعنی می توانید ۱۵۶۰۰ ریال خریداری کنید. محمود احمدی نژاد رئیس جمهور ایران اخیراٌ به پارلمان ایران گفت که تحریم های اخیر "گسترده ترین ....تحریم های تاریخ بوده،" و اینکه "این سنگین ترین تهاجم اقتصادی به یک کشور در تاریخ است........هر روز تمام فعالیت های بانکی و تجاری ما رصد و متوقف می شود." رویتر در این هفته گزارش کرد که قیمت مواد غذایی در طول چند ماه گذشته ۴۰ درصد افزایش یافته است.
عکس العمل تهران به خبر پیش بینی تحریم هایی که صادرات نفتش را تحت تأثبر قرار می دهد نشانگر نومیدی و سردرگمی آن است. در روزهای اخیر معاون رئیس جمهور ایران که پستی تشریفاتی است، و یکی از دریاداداران آن با اشاره به یکی از ضرب المثل های ایرانی که این کار به آسانی "خوردن یک لیوان آب است" تهدید به بستن تنگه هرمز کردند. ولی به سرعت یکی از فرماندهان ارشد سپاه پاسداران، منبع کلیدی قدرت در ایران، با این توضیح که ایران هیچ قصدی برای بستن تنگه ندارد، عقب نشینی کرد. این یک دیوانگی خواهد بود، زیرا ایران بیش از هر کشوری صدمه خواهد خورد. بستن تنگه منجر به توقف کامل صادرات و واردات ایران خواهد شد. شصت درصد اقتصاد ایران از صادرات نفت بوده و چنین اقدامی دولت را تعطیل خواهد کرد.

این اختلاف نظرهای علنی بخشی از درهم ریختگی سیستم سیاسی ایران است. همین دو سال پیش احمدی نژاد با رهبر ایران آیت الله خامنه ای متحد بود. هم اکنون آنها مخالف هستند. جبهه اصلاح طلبان شامل کاندیدای ریاست جمهوری میر حسین موسوی و رئیس جمهور سابق محمد خاتمی نیز از مخالفین هستند. روحانیت دچار اختلاف بوده و در حال از دست دادن قدرت هست. در بالای سر همه آنها سپاه پاسداران قرار دارد که در حال تبدیل تئوکراسی ایران به یک دیکتاتوری شبه نظامی است. هیچ کدام از این مسائل نشانگر ثبات و استحکام نیست.

در عین حال برنامه هسته ای ایران در حال پیشرفت است. این غیر قابل اجتناب است: تکنولوژی هسته ای هفتاد سال قدمت دارد، ایران یک جامعه علمی جدی دارد، و برنامه هسته ای را به مثابه علامت غرور و امنیت ملی می داند. ولی آیا ما کره شمالی را صرفاٌ به دلیل داشتن چند بمب هسته ای ابتدایی به عنوان کشوری قوی و در حال ظهور قلمداد می کنیم؟ (این برای کسانی مانند نیوت گینگریج که تغییر رژیم را "راه حل" می دانند قابل یادآوری است که موسوی و دیگر رهبران جنبش سبز ایران قویاٌ از برنامه هسته ای ایران حمایت کرده و احمدی نژاد را برای دادن امتیاز های زیاد در پیشنهادهایش برای مذاکره با غرب مورد انتقاد قرار داده اند.)

دولت اوباما فشارهای شدیدی در عرصه های مختلف بر ایران وارد کرده، بسیار بیشتراز چیزی که دولت بوش قادر به انجام بود. این امر تا حدودی به این دلیل است که فشار، هر کجا که ممکن شده، به همراه دیگر کشورها بر ایران وارد شده است. ایالات متحده از ایران نفت خریداری نمی کند. ولی کشورهای اروپایی، ژاپن و کره جنوبی نفت می خرند، و اگر آنها با دور جدید تحریم ها موافقت کنند، ایران به احتمال واقعی با یک سقوط آزاد اقتصادی روبرو خواهد شد.

دولت اوباما به نظر به این نتیجه رسیده که رژیم ایران حاضر نیست و یا نمی تواند به یک تفاهم استراتژیک با غرب برسد. رژیم شدیداٌ چند پاره است و خامنه ای، یعنی قدرت نهایی، از لحاظ ایدئولوژیک به شدت متصلب و خشک است. بنابراین، در حال حاضر واشنگتن می خواهد فشار را بر ایران افزایش دهد به این امید که در مقطعی رژیم را به مذاکره ای جدی مجبور کند.

این استراتژی قابل درک است. ولی همچنین حاوی این ریسک است که افزایش فشار می تواند مسیر خود را شامل نتایج افجارآمیز در بر داشته باشد. قیمت نفت در شرایط رکود جهانی فقط به دلیل این خطرات سیاسی در حال افزایش است. در فقدان یک استراتژی با دقت سنجیده شده، این ریسک ها افزایش خواهد یافت. کشورهای ضعیفی که رژیم های آنها با فشار ریرو می شوند بعضی مواقع می توانند بیشتر از کشورهای قوی مشکل ایجاد کنند.

برگرفته از واشنگتن پست ۵ ژانویه ۲۰۱۲

۲۱ دی ۱۳۹۰ ۱۱:۵۴ بֽظֽ | Reply

http://www.ayande.ir/cgi-bin/mtcgi/mt-tb.cgi/1433