از شواهد و اخبار موجود می توان نتیجه گرفت که حکومت ایران پس از قطعنامه شورای امنیت و بخصوص جنگ اخیر لبنان و ضعیف شدن حزب الله در سیاستهای منطقه ای ایران به این نتیجه رسیده است که ادامه سیاستهای هسته ای گذشته سهل و ساده نیست در نتیجه آماده است که نوعی عقب نشینی تاکتیکی را بپذیرد و با تعلیق غنی سازی راه را برای خروج از بن بست فعلی پیدا کند . اما این سیاست از ابتدا با چند مشکل جدی مواجه است که معلوم نیست حکومت ایران را در رسیدن به اهداف خود موفق نماید.
1- عقب نشینی تاکتیکی به منزله کسب زمان و اختلاف انداختن میان اردوگاه مقابل و سپس شروع مجدد غنی سازی است .اما روشن است که غرب اگر چه رسما نمی گوید که ایران باید از حق غنی سازی محروم شود ،اما آن را منوط به گزارش نهایی آژانس و رفع ابهامات می کند که چنین مساله ای به سالها زمان نیاز دارد و لذا هر گونه شروع مجدد غنی سازی موجب می شود که طرفین به پله کنونی باز گردند مگر آنکه در شرایط بین المللی و منطقه ای تغییرات قابل توجهی را به نفع ایران شاهد باشیم.
2- مشکل دیگری که برای ایران اهمیت دارد تاثیر عقب نشینی تاکتیکی موجود در تقویت بوش و جمهوری خواهان در انتخابات مجلس نمایندگان آمریکا در آبان ماه است .زیرا عقب نشینی ایران در داخل آمریکا به عنوان یک دست آورد سیاسی مهم برای بوش تلقی خواهد شد و تبعا تاثیر مثبتی بر آرای مردم آمریکا به جمهوری خواهان خواهد گذاشت و تقویت آنان موجب تشدید فشارهای آمریکا بر حکومت ایران خواهد شد و لذا به نفع حکومت ایران است تا قبل از انتخابات نوامبر قضیه را به سر انجام نرساند و موضع بوش را تضعیف کند اما در این حالت ممکن است شورای امنیت به نحو دیگری عمل کند.
این که حکومت ایران چگونه می تواند این امور متفاوت و بعضا متناقض را بدون خسارت برای خود جمع کند ،نیازمند آن است که منتظر روزهای آینده باشیم.