در هر حال جوابي براي اين سؤال خود نداشتم و پيگير آن هم نبودم فقط لحظاتي از ذهنم را به خود مشغول كرد، تا اينكه طي روزهاي گذشته جبران همه‌ي ايام بي‌خبري را نمود و در صدر اخبار جهاني قرار گرفت و اعتراضات وسيع مردم كه حتي به خشونت هم كشيده شد را عليه دروغگويي نخست‌وزير و درخواست استعفاي او را شاهد بود.
اين واقعه نشان مي‌دهد كه مجارستان، جامعه‌اي زنده است كه سال‌ها آرامش آن بر اثر واكنش به دروغگويي نخست‌وزير دچار بحران مي‌شود و طبيعي است كه فارغ از هر نتيجه‌اي كه اعتراضات اخير داشته باشد، هر سياستمداري خواهد فهميد كه هزينه‌ي دروغگويي در اين كشور بالاست و شايد يكي از عوامل آرامش و بي‌خبري از اين كشور همين هزينه‌ي بالاي دروغگويي باشد.
بايد دعا كنيم كه جامعه‌ي ما هم چنين حساسيتي را يا حتي اندكي از آن را پيدا كند، كه شخصيت‌هاي مشهور به صداقت آن به راحتي دروغ مي‌گويند و آنان كه از چنين شهرتي بي‌نصيب هستند، جز دروغ نمي‌گويند. در مقايسه با مجارستان بايد گفت كه خدا پدر نخست‌وزير مجارستان را بيامرزد كه اصل نوار منسوب به خود را تكذيب نكرد و آن‌را ساخته‌ي ديگران ندانست و فقط آن‌را توجيه كرد اما در ايران حتي نوارهاي تصويري هم تكذيب مي‌شوند چه رسد به نوارهاي صوتي و هيچ‌كس هم اعتراض نمي‌كند.
(اين نوشته در ادامه‌ي يادداشت سرمايه‌ي اجتماعي و مطلبي درباره ي دروغ است که در روزنامه ي شرق منتشر شده بود.)