آقای عبدی! این توضیح من به یادداشت قبلی شما باز می گردد در مورد قیمت بنزین. من با حرف شما موافقم فقط در مورد یک جمله شما تردید دارم. اینکه گفته اید افزایش قیمت بنزین از نظر منطق اقتصادی ربطی به تورم ندارد تصور می کنم صحیح نباشد. هزینه بنزین یکی از اصلی ترین نهاده های هزینه حمل و نقل است طبعا با افزایش قیمت آن هزینه حمل بالا رفته و بدین ترتیب هزینه تمام شده بخش مهمی از کالاها و خدمات افزایش می یابد. که شامل اکثر کالاهای سبد مصرف خانوار در فرمول محاسبه تورم می شود.. البته این نکته تاثیری در سخن اصلی شما در آن یادداشت ندارد

عبدی: بله همین مقدار که شما فرمودید تاثیر دارد مثلا اگر بنزین 100% گران شود و نقش آن در حمل و نقل هم 40% باشد ، در نتیجه فقط 40% به قیمت حمل و نقل اضافه می شود که چون حمل و نقل هم کمتر از 10% تولید نا خالص داخلی است لذا حداکثر 4% به تورم اضافه می شود اما در ایران 100% افزایش قیمت بنزین در شرایط حاضر جامعه را احتمالا با ارقام بسیار بیشتری از 4% تورم مواجه می کند..

من هم یک بار دیگر به خاطر همه آنچه از شما آموخته ام _از جمله در همین مقاله آخر_ تشکر می کنم. با وجود جواب شما شاید لزومی به بازگویی نکات زیر نباشد اما ان شاء الله ضرری هم ندارد. به هر حال اگر زیاده گویی است امیدوارم ببخشید:
دو:حرف من فقط و فقط در مورد قسمتی بود که به هاشمی بر می گشت. باقی بندها بی شک بسیار منطقی بود و خیلی هم ممنون به خاطر واکاوی این زوایا.
سوء استفاده ای که از یکی از عبارات کوتاه نامه شد (اگر منظورتان آن باشد) فکر می کنم بیشتر به خاطر رفتار خبرگزاری ها در حذف آن عبارت و جایگزین کردن چند نقطه بود. اگر عادی برخورد می شد شاید جلب توجه نمی کرد. برداشت شخصی من این است که بی توجهی هاشمی به عوارض منفی احتمالی این اقدام، یک اشتباه سهوی یا یک «هزینه ناگزیر» بوده. به هر حال _ چه خوش مان بیاید چه نه_ هاشمی به این نظام شدیدا احساس تعلق می کند و همیشه از بد و خوب آن دفاع کرده و می کند و به هیچ وجه حاضر نیست عمدا به آن ضربه بزند. طبیعی هم هست! چون در این صورت خودش را و ثمره تمام عمرش را نابود کرده! در مذاکرات با خارجی ها و موضع گیری های رسمی آیا هاشمی از موضع نظام _ که می دانیم با نظر شخصی او بسیار متفاوت است_ با همه توان دفاع نکرده؟ بنا بر این فکر می کنم این که او آگاهانه مصالح نظام را فدای منافع شخصی اش کرده باشد چندان محتمل نیست؛ گرچه غیرممکن هم نیست.
سه : قبول ندارم! اولا حاکمیت شاید از راه یافتن او به مجلس ششم دفاع می کرد ولی از خود او و عملکردش هرگز. حتی اگر یک مثال پیدا شود که آنها هاشمی را از اتهاماتی که منتقدان به او وارد می ساختند مبرا دانسته باشند من این ادعای خودم را پس می گیرم! هاشمی اگر با اصلاح طلبان در روش اختلاف داشته باشد با آنها از اساس و مبنا اختلاف دارد... ثانیا: انتقادها ابتدا از طرف مردم نبود و از طرف جناح دیگر حکومت مطرح می شد. آیا هاشمی نمی توانست رفتار متقابلی نسبت به سران "چپ سابق" داشته باشد؟ در همین انتخابات اخیر آیا رفتارهای ستاد کروبی و معین تلافی شد؟ حالا آن هیچ. اقدامات همین گروه در انتخابات اخیر ریاست جمهوری چطور؟ آیا انتخابات ریاست جمهوری برای هاشمی مهم تر و سرنوشت سازتر از خبرگان نبود؟ آیا برای چنین عکس العملی زیادی دیر نیست؟
شاید حکم مقاله شما مبنی بر این که انتشار نامه در جهت منافع شخصی منتشر شده درست باشد ولی حرف این است که هیچ دلیل و برهانی برای این ادعا ارائه نمی شود بلکه این به مثابه یک اصل قطعی گرفته می شود که نیازی به اثبات و حتی بررسی ندارد. این روش اگر برای جوسازی باشد ایرادی به آن نیست؛ ولی در یک مقاله تحلیلی بی طرف که هدفش تنها حقیقت نمایی است چه؟...
چهار: در این که منتقد حتما به وجوه مثبت موضوع مورد نقد اشاره کند البته که هیچ ضرورتی نیست اما جملات تاییدآمیزی که شما در مورد مثلا خاتمی و بعضی از دیگران صرف کرده اید باعث شد من آن سوال را بپرسم. ضمن این یک بار دیگر تاکید می کنم اصولا احساس دوستی یا دشمنی نسبت به افراد موضوعی است که تنها به خود شخص مربوط است و هیچ کسی (بخصوص من) حق حتی چون و چرا ندارد.
پنج: صد بار دیگر ممنون. قلمتان پایدار.

جناب عبدي من هم به مانند نوشته دوستم معتقدم كه شما در نقد هاشمي مسائل شخصي را دخالت مي دهيد . اما اين كار را ايراد نمي دانم ، چون معتقدم كه شما خبر نمي دهيد ، بله نظر ميدهيد و هر كسي كه نظري مي دهد اين اختيار را دارد كه هر نظري را كه دوست دارد بدهد ، اما ديگران هم اين اختيار را دارند كه درباره نظر شما قضاوت كنند . من هنگامي كه شما در سال 1378 مطلبي نوشتيد و خواستيد كه هاشمي به مجلس نرود نوشته اي را در روزنامه آفتاب امروز نوشتم و با استناد به نوشته هاي شما در كتاب از لس آنجلس تا قزوين و كتاب ديگري كه انتشارات طرح نو از يادداشتهاي شما انتشار داد نوشتم كه ايده محوري در نوشته هاي شما توجه به خواست و بستر اجتماعي است و اينكه اگر بستر اجتماعي كسي يا حركتي را قبول نداشته باشد از دست كسي كاري ساخته نيست ،اما شما همين نظريه را در آن نوشته نقض كرديد ، چرا كه به گمان من برخوردتان شخصي بود. من شما را معصوم نمي دانم و حتي حق مي دهم كه شما نسبت به افراد كينه داشته باشيد ، چون كينه هم يك امر انساني است . اما نوشته هاي شما درباره آقاي هاشمي بدجوري با نوشته هايي كه شما ردباره ديگر موضوعات مي نويسيد تفاوت دارد و اين از منظومه بودن نوشته هايتان كم مي كند . در ضمن بستر اجتماعي حركت هاشمي را تحسين كرد و شما بر خلاف اين بستر اجتماعي به شقي ديگر از اين كار اشاره كرديد . براي نوشتن درباره اسناد واينكه چرا اين اسناد منتشر نمي شوند و دسترسي آزا د به اين اسناد وجود ندارد هيچ وقت دير نيست . هر روز از سوي مركز اسناد انقلاب اسلامي و يا كتابخانه ملي و سازمان اسناد برخي كتابهاي واسناد انتشار مي يابد كه نقص آنها از چشم برخي از اهلش دور نمي ماند . شما مي توانيد به بهانه انتشار اين نامه ها و كتابها واسناد بخشاي ديگر نوشته تان را بنگاريد .در هر حال من همه گاه نوشته هاي شما را تعقيب كرده و مي كنم و صراحت و منطق آنها رامي ستايم واما درباره نوشته ايي كه درباره هاشمي مي نويسيد اين عناصر را كمتر در آن ها مي بينم

کامنت دوست مان آقای امین و همین طور آقای مختاباد از خیلی وقت پیش حرف دل من هم بود و خوشحالم که مطرح شد و شما هم به آن پرداختید

نظر من اين است که هاشمی کاملن آگاهانه و با توجه به شرايط کشور و وضعيت پرونده‌ی هسته‌ای اقدام به انتشار آن نامه در اين زمان خاص کرده. چون نظر تصميم‌گيرنده‌گان فعلی نظام با او مخالف است و او نظرات آنان را در جهت نابودی نظام می‌داند، نظام‌ای که مشخص است سعی کند به هر نحوی از آن دفاع کند. شايد فکر کرده با انتشار اين نامه، با دادن يک برگ قوی به نيروهای خارجی، نيروهای داخلی را مجبور به پذيرش نظر خودش و کوتاه آمدن جلوی غرب کند. اگر اين چنين باشد و موفق هم شود، کار خيلی خوبی هم کرده!

سلام آقای عبدی
دوست دارم در رابطه با مسائل جوانان مصاحبه ای با شما داشته باشم. اگر موافقید لطف با ایمیل من تماس بگیرید.
موفق باشید

عبدی : امیدوارم فرصتی در فرصتی دیگر خدمت باشم.

اگر مي شود نظراتن در باره هاشمي و بازي جديد اصلاح طلبان و قديس جلوه دادن هاشمي توسط رفقايتان ( اصلاح طلبان ) بفرماييد.

عبدی :
1-در سیاست حدی از تغییرات را باید پذیرفت زیرا قاعده کلی دشمن دشمن من دوست من است همیشه در سیاست جاری است.
2-فکر نمی کنم چنین قدسیتی یا حتی نزدیک به آن در مورد وی نزد اصلاح طلبان مشاهده شود
3-مشکل ایجاست که در این مورد خاص احتمالا بیش از حد حساب نباید باز کرد.